Chaos in de orde scheppen

Vanmorgen wees muziekvriend Ad mij op de documentaire Infarct , die gisteren blijkbaar op TV was. Interessant, ik kijk eigenlijk bijna geen TV, hoewel ik me de laatste tijd wel wat meer daaraan heb bezondigd, er speelt zo'n toernooitje met internationale voetbalwedstrijden. Maar via NPO Start - Gemist heb ik hem nu net alsnog gekeken. Het gaat over het herseninfarct dat Viggo Waas heeft gehad, begin coronatijd. En hoe hij en Peter Heerschop daar mee om zijn gegaan. En uiteraard ook de vrouw en kinderen van Viggo, maar het verhaal draait met name om hen twee, en de voorstelling die ze al hadden gemaakt over vriendschap, en die na het infarct voor een deel is omgegooid, omdat ook het thema opschoof. Het kwam binnen, ik heb het niet droog kunnen houden, blij dat ik hem alleen heb gekeken zodat ik ongestoord de tranen kon laten komen. Hoewel Peter ergens richting het einde wel opmerkt dat een van de dingen die hem aan Viggo opviel was dat hij snel emotioneel was. Right, ook die mag ik ...

Bijna jarig. Jaartje erbij. Niks bijzonders. Nou ja, volgens sommigen in mijn omgeving heb ik begin dit jaar "de dood in de ogen gekeken". Ik schoot gelijk in de lach toen ik dat hoorde. Zelf heb ik dat niet op die manier ervaren. Nou ja, toen ik erover ging nadenken zat er natuurlijk wel iets van waarheid in, maar op het moment zelf vond ik de canule in mijn arm een stuk enger (ik ben nooit zo goed met naalden geweest, en blijkbaar ook niet met gezondheidsprioriteiten). Op het moment van schrijven zit ik in de trein terug uit Groningen, de terugreis van de FOSS4GNL. Het evenement dat ik sinds 2017 jaarlijks organiseerde. En dit jaar dus voor het eerst niet. Een best rare gewaarwording: geen stress, geen gedoe, en waar de techniek faalde bleef ik rustig zitten in plaats van direct op te veren om te helpen fiksen. Nou ja, in de dagen vooraf nog wel een mailtje of wat ontvangen in de categorie "ik heb nog geen ticket en nu is het uitverkocht, kan jij misschien...?" No...

#mapsinthewild Vorige post eindigde in een absolute high, met twee uur roeien op zaterdag. Om eerlijk te zijn, verder heb ik ook niet veel gedaan die dag... maar zondag de draad weer opgepakt, met een bezoek aan Fenix, het relatief nieuwe museum over migratie in Rotterdam. Daar toch al gauw zo'n twee uur door de collectie gebanjerd. Heel mooi museum, goed gebruik makend van de enorme ruimtes die zo'n havenloods biedt. Leuke #mapsinthewild ook. Oh, en ik had spierpijn... in mijn (goede) rechterarm.Dat roeien hakte er toch wel in blijkbaar.   snijwerkje... De dag erop even mijn snijwerkjes geoefend. Volgens mij kan de ergo trots op me zijn. Linkerhand is natuurlijk niet mijn snijhand, maar ik moet wel dingen vasthouden om ze te kunnen snijden. En dat gaat best okee. 5 mei bevrijdingsdag, en op het Malieveld was een bevrijdingsfestival met de Fun Loving Criminals. Dus... ook dat is uitgetest, een optreden staan (wel tegen het hekwerk voor de geluidstoren). Check. Vooraf ook nog e...

Deze twee weken stonden in het teken van "even een beetje rustiger aan". Na die heel drukke week was dat wel een beetje nodig. Ik merkte dat mijn energielevel wat lager was toen de adrenaline van "wow, ik kan weer van alles"  een beetje was uitgewerkt... Met Tim O'Brian (held!) en Jan Fabricius Nou ja, het was ook echt niet slecht, als ik terugkijk op wat ik wel heb gedaan:  De eerste week drie dagen met therapiesessies, voor een GGB-meeting naar Eindhoven geweest (heel warm ontvangen door de gemeentemensen die me kennen en dit ook weten, heel fijn), een avondje met een andere Erik met blijvend letsel (verkeersongeval in zijn geval) bijgepraat, en naar een optreden geweest (Tim O'Brien & Jan Fabricius). Die laatste in Vredenburg/cloud Nine, op de 9e verdieping, waarvan de bovenste paar geen roltrap hebben. Oefening dus! Kinderspelen zelfs met een globe En de week erop natuurlijk Koningsdag, twee uur slenteren langs de kleedjes, even bij de Rotaryk...

Afgelopen werkweek (week 16) was de drukste die ik heb meegemaakt sinde mijn CVA. En... ik ben er behoorlijk goed doorheen gekomen. Sowieso therapie op drie ochtenden: maandag, dinsdag en woensdag. Maandagmiddag heb ik ook bijgepraat met Jeroen en Robert over mijn mogelijke deelname in het project B.E.E.L.D. Ik ben ook hier gelijk weer warm ontvangen, wat voor mij bevestigt dat werken leuk is. En maandagavond naar rotary, waarmee deze dag een ochtend-, middag- en avondprogamma had. En tussendoor nog met Murphy naar buiten natuurlijk... Dinsdagmiddag naar Den Haag voor een bijeenkomst over de NDS. En vooral ook over de uitwerking daarvan in Mijn Bureau (en aanverwante ontwikkelingen). Nice, ik sta wel te trappelen om proefkonijn te zijn. Aansluitend de DOD voorjaarsborrel, waar ik zowel naar uitkeek als tegenop zag... dat laatste vooral vanwege de prikkels. Maar... het viel erg mee (we stonden buiten op het terras, dat hielp).  Woensdagmiddag ook bezig geweest met B.E.E.L.D. en afst...

Even vastleggen wat ik ondertussen wel (en nog niet) kan... dan kan ik achteraf nog even terughalen waar ik op welk moment in de revalidatie was. Lopen: wandelen gaat steeds beter.  Zondag 22 4,4 km gedaan in Den Haag, wel met stopje bij Scallywags voor thee en cake. Maar: van HS rond de paleistuin, en dan via het Noordeinde en de Passage naar CS. Niet slecht. Donderdag 26 ook ongeveer zo'n afstand rond Center Parcs Meerdal, maar nu zonder stop tussendoor. Rennen gaat echt niet. Bij de fysio intake in Basalt Delft nog even moeten laten zien, maar daar werkt én mijn been zelf nog niet goed genoeg voor (signalen komen langzaam door en mijn been heeft daardoor (denk ik) een rare vertraagde hobbel) én bij het neerkomen merk ik weerstand (dat zal die spasticiteit zijn) waardoor ik raar terugveer. Kortom, het ziet er niet uit en het voelt ook niet veilig, alsof ik elk moment kan vallen. Hand: ik heb wat bas gespeeld, maar het blijft ruk. Indrukken van de snaren gaat eigenlijk alleen...

Dit wordt voorlopig mijn laatste reguliere update. Ik ben thuis, de eerste fase van de revalidatie is daarmee ook voorbij. Let wel, de eerste fase, ik ga vanaf woensdag weer naar Basalt, maar dan de poliklinische variant in Delft: op de fiets, en na afloop van een therapiesessie ook weer gewoon naar huis. Kortom, het wordt allemaal wat normaler, vermoed ik. Voorzichtig ga ik ook wat werk oppakken (woensdag ook een gesprek met een bedrijfsarts). Dus tenzij er rare dingen gebeuren stop ik met de generieke updates... Maar voor nu: een statusupdate. Eerst fysiek. Lopen gaat prima, maar... nog steeds niet al te lang. Als ik moe word dan ga ik wat ingezakt lopen, been sleept lichtjes, kortom, dan moet ik weer heel bewust mijn voeten neerzetten. Nou, voet. Links dus. Rechts gaat vanzelf wel okee. Zondag even met Murphy een rondje in het Abtswoudse park gemaakt. Dat ging op zich goed, maar we hebben er ook geen heel uitgebreide ronde van gemaakt. Na afloop bij Marjolijns moeder op bezoek, daar...