Chaos in de orde scheppen

Een eerdere jamsessie (zie post van 4 augustus) was de aanleiding om mijn eigen bandgenoten weer eens uit te nodigen. Ik bedoel, met bluegrass kom ik wel weg ondertussen, maar kan ik ook weer wat lastiger dingen spelen? Het ging niet vanzelf, maar... zeker niet ontevreden. Een hoop liedjes op de lijst kunnen zetten voor "lukt 20/21 september vermoedelijk wel". Leuk dat, ondanks dat mijn linkerhand vrij structureel probeert tegen te werken, een hoop dingen toch op een vorm van muscle memory blijken te werken. Zie hieronder, dit was een keer spelen (oh ja, zo ging die), en daarna deze opname. Als je dit trouwens op je telefoon beluistert zonder oortjes dan hoor je mij echt niet... dus werk voor je oortjes/speakers. Wat ik in die vorige post nog niet gezegd had... de dag voor die genoemde jamsessie deed er opeens iets "auw" in mijn rechter arm, toen ik aan het stofzuigen was en ook nog even de hal deed. Dat auw zit er nog en is blijkbaar een tennisarm. Dat kon er wel b...

Het is vandaag 4 augustus. Een half jaar geleden, op 4 februari, lag ik op de Brain Care Unit, de hersen-IC, en begon een beetje te dagen wat er gebeurd was. Mijn nacht toen was vreselijk: alles wat direct teruggekomen was na de trombolyse was in de loop van de nacht weer verdwenen, elke keer dat ik wakker werd (en dat was ongeveer ieder uur) kon ik weer wat minder. Die ochtend van de vierde februari was echt het dieptepunt. Moeilijk praten, me veel verslikken (ook mijn tong werkte niet mee), heel lastig met ondersteuning naar het toilet kunnen lopen, en vooral helemaal niks kunnen met mijn linkerarm. Compleet waardeloos. Een extra CT-scan gehad om te zien of er niet nóg een infarct was (nope). Mijn eerste gerevalideerde jamsessie! Als ik dan naar vandaag kijk dan is er veel weer best goed. Ik roei weer, kan (ongeveer halftijds) werken en word in de dagelijkse praktijk niet tegengehouden door mijn nog aanwezige beperkingen. Muziek maken blijft een issue (echt, die vingers doen helemaal...

Dit voelt raar: het zit erop, ik ben ontslagen. Terwijl ik er net een beetje goed in begon te worden. Lijkt het eindelijk allemaal weer ergens op, hoef ik niet meer terug te komen. En dat past ook wel bij mij natuurlijk: niet te lang hetzelfde willen doen, nieuwe dingen opstarten. Maar dit is toch anders, omdat het mijn persoonlijke revalidatietraject betreft. En ja, ik ben weer behoorlijk opgekalefaterd. En ik snap ook dat de waarde van elke volgende behandeling afneemt, en we ondertussen wel op een punt zijn dat iedere individuele behandeling mij niet meer zoveel oplevert. Maar toch voelt het raar. Het is een vast punt in mijn dagen geweest de afgelopen vier maanden: fietsen naar het revalidatiecentrum. oefeningen doen, terugfietsen. De eerste keer naar Basalt fietsen was nog twijfelachtig: kan ik dit? En kan ik ook veilig weer terugfietsen als een therapiesessie zwaar was? Houd ik dat vol? De afgelopen weken was dat echt geen relevante vraag meer. Daags voor de eerste keer ben ik me...

Deze week ben ik veel en makkeijk geraakt. Allereerst door het boek over het infarct dat Viggo Waas heeft gehad. Het komt nog steviger binnen dan de documentaire. Het is ook zo raak. Niks aan revalidatie is een wedstrijd, maar ik moet er wel als beste doorheen komen. Ik heb hem van Helene voor mijn verjaardag gekregen, het is nu de 21e en het boek is uit.  Extract uit "Infarct" van Viggo Waas en Peter Heerschop  Het is zo vaak raak dat het niet leuk is, maar op een wrange manier ook wel weer fijn. Het hoofdstukje "concentratiekampeffect" over het feit dat iedereen in het revalidatiecentrum in de shit zit, maar daardoor je eigen ellende wel meevalt: "Gelukkig heb ik niet wat jij hebt". Ook de vergelijking met de gevangenis: "Waarom zit jij hier?" en daardoor het gevoel dat je zelf misschien wel de minste schade hebt van iedereen daar, maar (in mijn geval) ondertussen niet met vork en mes kan eten of een been beschaafd op kan tillen. Zijn (Viggo...

Vanmorgen wees muziekvriend Ad mij op de documentaire Infarct , die gisteren blijkbaar op TV was. Interessant, ik kijk eigenlijk bijna geen TV, hoewel ik me de laatste tijd wel wat meer daaraan heb bezondigd, er speelt zo'n toernooitje met internationale voetbalwedstrijden. Maar via NPO Start - Gemist heb ik hem nu net alsnog gekeken. Het gaat over het herseninfarct dat Viggo Waas heeft gehad, begin coronatijd. En hoe hij en Peter Heerschop daar mee om zijn gegaan. En uiteraard ook de vrouw en kinderen van Viggo, maar het verhaal draait met name om hen twee, en de voorstelling die ze al hadden gemaakt over vriendschap, en die na het infarct voor een deel is omgegooid, omdat ook het thema opschoof. Het kwam binnen, ik heb het niet droog kunnen houden, blij dat ik hem alleen heb gekeken zodat ik ongestoord de tranen kon laten komen. Hoewel Peter ergens richting het einde wel opmerkt dat een van de dingen die hem aan Viggo opviel was dat hij snel emotioneel was. Right, ook die mag ik ...

Bijna jarig. Jaartje erbij. Niks bijzonders. Nou ja, volgens sommigen in mijn omgeving heb ik begin dit jaar "de dood in de ogen gekeken". Ik schoot gelijk in de lach toen ik dat hoorde. Zelf heb ik dat niet op die manier ervaren. Nou ja, toen ik erover ging nadenken zat er natuurlijk wel iets van waarheid in, maar op het moment zelf vond ik de canule in mijn arm een stuk enger (ik ben nooit zo goed met naalden geweest, en blijkbaar ook niet met gezondheidsprioriteiten). Op het moment van schrijven zit ik in de trein terug uit Groningen, de terugreis van de FOSS4GNL. Het evenement dat ik sinds 2017 jaarlijks organiseerde. En dit jaar dus voor het eerst niet. Een best rare gewaarwording: geen stress, geen gedoe, en waar de techniek faalde bleef ik rustig zitten in plaats van direct op te veren om te helpen fiksen. Nou ja, in de dagen vooraf nog wel een mailtje of wat ontvangen in de categorie "ik heb nog geen ticket en nu is het uitverkocht, kan jij misschien...?" No...

#mapsinthewild Vorige post eindigde in een absolute high, met twee uur roeien op zaterdag. Om eerlijk te zijn, verder heb ik ook niet veel gedaan die dag... maar zondag de draad weer opgepakt, met een bezoek aan Fenix, het relatief nieuwe museum over migratie in Rotterdam. Daar toch al gauw zo'n twee uur door de collectie gebanjerd. Heel mooi museum, goed gebruik makend van de enorme ruimtes die zo'n havenloods biedt. Leuke #mapsinthewild ook. Oh, en ik had spierpijn... in mijn (goede) rechterarm.Dat roeien hakte er toch wel in blijkbaar.   snijwerkje... De dag erop even mijn snijwerkjes geoefend. Volgens mij kan de ergo trots op me zijn. Linkerhand is natuurlijk niet mijn snijhand, maar ik moet wel dingen vasthouden om ze te kunnen snijden. En dat gaat best okee. 5 mei bevrijdingsdag, en op het Malieveld was een bevrijdingsfestival met de Fun Loving Criminals. Dus... ook dat is uitgetest, een optreden staan (wel tegen het hekwerk voor de geluidstoren). Check. Vooraf ook nog e...