Doorgaan naar hoofdcontent

De cursus "Omgaan met teleurstellingen" gaat helaas niet door...

Deze week ben ik veel en makkeijk geraakt. Allereerst door het boek over het infarct dat Viggo Waas heeft gehad. Het komt nog steviger binnen dan de documentaire. Het is ook zo raak. Niks aan revalidatie is een wedstrijd, maar ik moet er wel als beste doorheen komen. Ik heb hem van Helene voor mijn verjaardag gekregen, het is nu de 21e en het boek is uit. 

Extract uit "Infarct" van Viggo Waas en Peter Heerschop 
Het is zo vaak raak dat het niet leuk is, maar op een wrange manier ook wel weer fijn. Het hoofdstukje "concentratiekampeffect" over het feit dat iedereen in het revalidatiecentrum in de shit zit, maar daardoor je eigen ellende wel meevalt: "Gelukkig heb ik niet wat jij hebt". Ook de vergelijking met de gevangenis: "Waarom zit jij hier?" en daardoor het gevoel dat je zelf misschien wel de minste schade hebt van iedereen daar, maar (in mijn geval) ondertussen niet met vork en mes kan eten of een been beschaafd op kan tillen. Zijn (Viggo's) frustratie vooral over het amper kunnen praten, wat zijn beroep is. Daar had ik geen last van: ik wist al heel snel dat ik vermoedelijk wel weer vlot zou kunnen werken. Alleen bij mij was het het gevoel dat ik ongeveer al mijn hobby's misschien niet meer kan door die fijne motoriek in mijn hand. En ik ben daar nog steeds niet zeker van, en de frustratie daarover neemt weer toe. Ja, ik kan mee, maar allemachtig wat gaat het traag.

Frustratie is sowieso wel het thema van de week, en de week is nog jong. Ik merk opeens dat ik slecht met tegenslagen om kan gaan. Gisterochtend had ik een vrij strakke planning voor mezelf gemaakt, met een bliksembezoek aan Den Haag voor werk. Wilde even live een gesprek doen. De trams reden niet vanaf HS. Heb ik tijd om te wandelen? Ja, denk ik. Nee, toch niet, waar is de volgende tramhalte? Ah, de Bierkade. Feck, daar rijdt precies tram 1 voor me weg. Wat is de volgende? De 9. Hmmm, kan ook, iets verder lopen dan, maar kan. Bij de VNG aangekomen zat ik weer heel hoog in mijn ademhaling, dat was niet goed. Kom op zeg, even improviseren, dat mag toch geen pijn doen?

Vandaag zijn de horren die we voor de verschillende ramen hebben besteld aangekomen (drie jaar geleden een aantal besteld, bevallen heel goed, nu eindelijk de rest maar eens gedaan). Zijn ze allemaal 1,5 cm te kort! En ze hebben wel wat marge, maar niet zoveel, dus een streep licht boven elke hor. Als een vierbaans snelweg voor muggen. Zelf goed gemeten, vorige keer ook ongeveer dezelfde maten besteld, die waren wél goed. Zo zonde! Wandelend richting Wolf had ik het er op de Markt nog over, wat bij Marjolijn terecht "het komt wel goed hoor, hou er nu maar over op" ontlokte. Waar maak ik me eigenlijk druk over? Ik ben wel heel makkelijk uit balans gebracht zeg... zo ken ik mezelf niet.

Het goede nieuws: lichamelijk (als er geen directe tegenslagen zijn) valt het me niet heel erg tegen. Ik bedoel, ik ben nooit gezegend geweest met een enorme conditie (en nee, ik heb er ook nooit heel hard voor gewerkt om die op te bouwen) maar ik kan niet zeggen dat ik me oud voel. Nou ja, ik voel me nu 57. Dat is wel oud natuurlijk, maar het is wel leeftijdsadequaat. Het is overigens niet oud voor de neurologieafdeling bij Basalt, maar zelf ben ik nog nooit zo oud geweest. En ik voelde me altijd ruim jonger dan ik was. Dat is er nu wel een beetje vanaf.

Opmerkelijk (toch even afsluiten met een raar feitje, gewoon omdat het kan en ook nergens anders een plek kan krijgen): direct na mijn infarct had ik heel erg last van schilfertjes onder mijn ogen. Roos, zeg maar. Had ik vroeger altijd in tentamentijd, blijkbaar een lichamelijke uiting van stress. Na die eerste week heb ik geen enkele stressreactie (ook geen oogmigraine) meer gehad. Wel valt me nu op dat ik meer oorsmeer heb. Geen idee waarom. Medicijnen? Het begint nu toch een wat raar verhaal te worden. Anyway, als oorsmeer nu mijn grootste lichamelijk bezwaar wordt, dan teken ik ervoor. Maar graag dan nog wel eerst de fijne motoriek in mijn linkerhand terug. Want allemachtig, ik wil 20 en 21 september wel weer met de Greenfield String Band op het podium kunnen staan.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Van Zombie-arm naar Basalt

Okee, lange post. Mijn ervaringen van afgelopen week. Een week die ik niet gepland had, geen vermoeden van had, en ook een week die ik niemand gun. Ik schrijf het grotendeels voor mezelf, zodat ik dit later terug kan lezen. Oh. Een excuus vooraf. Ik heb het helemaal op de telefoon bij elkaar geswipet. Of geswiped. Er zitten soms wat heel rare schrijffoutjes in, en ik wil niet helemaal de techniek de schuld geven, maar toch. En nalezen op een deel van een telefoonscherm is ook niet echt ideaal. Dinsdagavond, 22 uur. Ik wandel met de hond over de Burgwal als ik voel dat ik tegen mijn been word geslagen. Als ik kijk wat er aan de hand is zie ik dat het mijn arm is die dat doet... Als een soort Zombie-arm is die aan het wapperen, ik kan er niks aan doen. Dat is niet oke. Ik ben net iemand gekruist. Ik draai me om en wil hem hulp vragen, maar er komt alleen een paniekerige oerkreet uit. Ik zie hem terugdeinzen, "wat is dat voor weirdo?". Ik focus en doe mijn best: "Hulp...
Read more »

Very close range positioning: mijn hoofd in 3D

Aan het begin van mijn revalidatietraject kwam een van de revalidatie-artsen langs met een vraag: "We doen als Basalt mee in een klinische studie voor een nieuwe therapie, specifiek om het herstel van hand- en armfuncties na een beroerte te versterken. Doe je mee?" Nou ja, het ging iets formeler, maar dat was wel de strekking van de vraag. Het gepositioneerde apparaat Het gaat om het B-STARS2 onderzoek . Een goed leesbare beschrijving van dit onderzoek vind je hier . Ik heb er in eerdere updates al kort wat over geschreven, maar er is iets dat ik vakinhoudelijk bijzonder interessant vind aan dit onderzoek. En dan denk ik hier bij vakinhoudelijk even niet aan GIS of gemeentelijke processen, maar aan mijn originele opleiding. Ik ben niet voor niets een geodetisch ingenieur (overigens: ik heb ook al een fysiotherapeut bij een wandeling verteld wat meetspijkers zijn nadat ik was gevraagd over wat ik voor beroep heb... die kwamen we toch tegen op ons pad :-). behandelunit Maar wat...
Een reactie posten
Read more »

Mijlpaal behaald: mijn eerste allonge!

Voor alles is een eerste keer. Vanmorgen was het blijkbaar tijd voor mijn eerste allonge. Dat is wel echt een moment natuurlijk. Het vraagt erom even stil te staan, de aanloop ernaartoe nog even te beschouwen, het moment even te gedenken, en uiteraard om op te zoeken wat een allonge nou weer in hemelsnaam is... Allonge: verbintenissenrecht (overeenkomstenrecht) - Frans: soort bijlage die aan een schriftelijk stuk wordt gehecht. Bijv. deze ~ maakt na ondertekening door de verkrijger en de ondernemer integraal deel uit van de koop-/aannemingsovereenkomst. (JuridischWoordenboek.nl) Sinds 2010 ben ik zelfstandige. Zzp-er, zeg maar. Hoewel ik wat uitstapjes heb gemaakt met een BV, en delen ook weer in loondienst, ben ik toch vooral voor eigen risico en rekening als ondernemer voor de IB in een eenmanszaak bezig. De "eenman" in eenmanszaak gaat trouwens over de eigendom van de onderneming, niet het aantal werkzame personen in die zaak. Dus niet iedere eenmanszaak is een zzp-e...
Een reactie posten
Read more »