Deze maand ben ik dus te gast bij Basalt, het revalidatiecentrum. Zie mijn vorige verhaal voor de aanleiding. Laat ik eerst voorop stellen dat ik best wel opgelucht ben. Weg uit het ziekenhuis, weg van de meerpersoonskamers... ik heb het al vergeleken met een camping: je hoort alles van elkaar, zit nét wat te dichtbij, en wacht op elkaar bij de badkamer. Oh, en het is continu bijna 25 graden, dus het is geen Nederlandse camping ;-) Hier past de analogie met een studentenhuis beter: iedereen een eigen kamer, er is een huiskamer of, meer in de taal van mijn studerende kind de GR (Gemeenschappelijke ruimte), en ieder volgt een eigen opleiding cq revalidatietraject. Wat er ook bij dat studentenhuis past: met z'n allen Olympische Spelen kijken in de GR. Niet continu, maar de avondploeg van de verpleging had wel zin in het shorttracken, kijken of de Nederlanders het goed doen. Shorttrack, ook wel vrij worstelen op schaatsen, of running with knives, paste wel bij zo'n nadenkende groep...