Bijna jarig. Jaartje erbij. Niks bijzonders. Nou ja, volgens sommigen in mijn omgeving heb ik begin dit jaar "de dood in de ogen gekeken". Ik schoot gelijk in de lach toen ik dat hoorde. Zelf heb ik dat niet op die manier ervaren. Nou ja, toen ik erover ging nadenken zat er natuurlijk wel iets van waarheid in, maar op het moment zelf vond ik de canule in mijn arm een stuk enger (ik ben nooit zo goed met naalden geweest, en blijkbaar ook niet met gezondheidsprioriteiten). Op het moment van schrijven zit ik in de trein terug uit Groningen, de terugreis van de FOSS4GNL. Het evenement dat ik sinds 2017 jaarlijks organiseerde. En dit jaar dus voor het eerst niet. Een best rare gewaarwording: geen stress, geen gedoe, en waar de techniek faalde bleef ik rustig zitten in plaats van direct op te veren om te helpen fiksen. Nou ja, in de dagen vooraf nog wel een mailtje of wat ontvangen in de categorie "ik heb nog geen ticket en nu is het uitverkocht, kan jij misschien...?" No...