Bijna jarig. Jaartje erbij. Niks bijzonders. Nou ja, volgens sommigen in mijn omgeving heb ik begin dit jaar "de dood in de ogen gekeken". Ik schoot gelijk in de lach toen ik dat hoorde. Zelf heb ik dat niet op die manier ervaren. Nou ja, toen ik erover ging nadenken zat er natuurlijk wel iets van waarheid in, maar op het moment zelf vond ik de canule in mijn arm een stuk enger (ik ben nooit zo goed met naalden geweest, en blijkbaar ook niet met gezondheidsprioriteiten).
Op het moment van schrijven zit ik in de trein terug uit Groningen, de terugreis van de FOSS4GNL. Het evenement dat ik sinds 2017 jaarlijks organiseerde. En dit jaar dus voor het eerst niet. Een best rare gewaarwording: geen stress, geen gedoe, en waar de techniek faalde bleef ik rustig zitten in plaats van direct op te veren om te helpen fiksen. Nou ja, in de dagen vooraf nog wel een mailtje of wat ontvangen in de categorie "ik heb nog geen ticket en nu is het uitverkocht, kan jij misschien...?" Nope. Mail even de nieuwe organisatoren. Voor het eerst zonder schuldgevoel nee zeggen is best okee.
De FOSS4GNL zelf was weer mooi. Leuke workshops gedaan (dank Hans, trouwens ook voor de foto hiernaast), interessante presentaties over een breed spectrum aan onderwerpen. Weer eens geconstateerd dat ook ik niet onmisbaar ben (dat wist ik ook wel hoor)... maar heerlijk om daar te zijn zonder extra verantwoordelijkheid. Gewoon een presentatie verzorgen namens de VNG over een project waar we aan werken, want ik kan natuurlijk daar niet alleen maar als consument zitten, maar verder relatieve rust.Het echt goede nieuws: ik heb dus twee dagen volgehouden, inclusief overnachting. Ik ben benieuwd wat morgen de schade is, en of ik extra hersteltijd nodig heb. Op dit moment voelt het nog best okee. Maar goed, dat dacht ik eerder ook (zie vorige post).
Meer goed nieuws: ik heb vorige week weer eens een vol liedje meegespeeld (met de muziek thuis over de speakers) op contrabas. Als ik dat met veel aandacht doe dan kan het bijna zonder fretboard buzz (geen idee hoe het echt heet, maar het is dus dat ik de snaren weer hard genoeg kan indrukken). Het gaat niet op de automatische piloot, maar goed... eerst de beweging, dan inslijten door oefenen, dan automatiseren. Ik heb er wel vertrouwen in. De optredens op 20 en 21 september zijn mijn echt harde deadline...
Basalt revalidatie wordt ondertussen langzaam verder afgebouwd: ergotherapie eraf, alleen fysio en kracht zijn nog over. Deze maand nog, daarna opnieuw evalueren. Ik vermoed dat ze me eruit gaan gooien... en hoewel dat goed nieuws is ga ik het wel missen, hoe dubbel dat ook voelt.
Overigens, en ik denk dat het wel zo eerlijk is dat te zeggen: ik ben nog best vaak gefrustreerd over wat ik niet kan. Als ik weer eens een paar minuten met mijn manchetknoopjes aan het klooien ben (die dingen zijn echt klein en zó lastig dicht te doen), een glas drinken met links til en bij het lopen alles over de rand klotst (koffie en thee zijn erg listig dan), elke dag als ik een muziekinstrument in mijn hand heb en iets een heeel klein beetje sneller dan erg langzaam wil doen, net nog bij de borrel toen ik even een nootje uit een bakje wilde halen met links... elke dag loop ik wel even te godveren. Maar dan kijk ik even filmpjes van een paar maanden terug en zie ik wat ik toen niet en nu wel kan. En dan is het wel weer okee.

Reacties
Een reactie posten