Vanmorgen wees muziekvriend Ad mij op de documentaire Infarct, die gisteren blijkbaar op TV was. Interessant, ik kijk eigenlijk bijna geen TV, hoewel ik me de laatste tijd wel wat meer daaraan heb bezondigd, er speelt zo'n toernooitje met internationale voetbalwedstrijden. Maar via NPO Start - Gemist heb ik hem nu net alsnog gekeken.
Het kwam binnen, ik heb het niet droog kunnen houden, blij dat ik hem alleen heb gekeken zodat ik ongestoord de tranen kon laten komen. Hoewel Peter ergens richting het einde wel opmerkt dat een van de dingen die hem aan Viggo opviel was dat hij snel emotioneel was. Right, ook die mag ik afvinken: herkenbaar. Mijn infarct was minder heftig dan dat van Viggo, maar er zijn zoveel dingen uit de docu zó herkenbaar. Dingen die ik voordat ik zoiets van dichtbij hebt meegemaakt ook heel anders zou hebben gevoeld. Maar ik geloof dat ik mijn revalidatie zelf ook op een vergelijkbare manier aanvlieg als Viggo: alles is een wedstrijd, recordtijden neerzetten is een ding, het kan niet hard genoeg gaan (ik lees wel eens de behandelverslagen, en zie dan ook staan dat ik mijn begrenzingen niet voldoende ken. Dat is trouwens niet waar, ik negeer ze alleen).
Feit is wel dat dit onderwerp me pas boeit vanaf het moment dat het in mijn directe omgeving gebeurde. In dit geval bij mijzelf, maar als iemand anders in mijn directe omgeving het had gehad was dat vermoedelijk ook het geval geweest. We gaan bijvoorbeeld best wel eens naar het theater, maar deze voorstelling hebben we niet gezien, terwijl dit duo best op onze shortlist staat normaal gesproken. Ik voelde er gewoon niet iets bij op dat moment en heb het niet gezien als een mogelijk interessante voorstelling. ZE HEBBEN OP 100 METER VAN MIJN HUIS EEN VOORSTELLING OVER EEN HERSENINFARCT GESPEELD en ik ben niet gegaan. De beelden uit theater De Veste in de documentaire waren dus ook wel even slikken (nu komt het wel heel dichtbij).
Er zat nog een veelgestelde, wat existentiële vraag in de voorstelling: Waarom ik? Ja, ik denk dat veel patiënten die stellen. Het suffe is dat ik hem vaak anders heb gesteld: Waardoor ik? Ik zat zelf veel meer met de vraag hoe ik dit in de toekomst kan voorkomen. Die eerste had ik al gehad, daar is weinig meer aan te doen behalve als een dolle revalideren, en blijven hangen in waarom-vragen dient echt geen enkel doel. Het waardoor achterhalen is relevant, want daar kan je mogelijk een volgende mee voorkomen.
Samen met een tijdelijke huisgenoot in het revalidatiecentrum kwam ik tot mijn tombola-theorie. die gaat als volgt...
We doen met z'n allen mee in de grote gezondheidstombola. Voor elke kwaal spelen we, en in iedere trekking hebben we standaard allemaal één lootje waarmee we meespelen. De truc is, je kan niet minder dan één lootje hebben, maar wel meer. Meer lootjes krijg je door (slechte) leefgewoontes, erfelijke factoren, maar ook door gewoon ouder worden. Maar iedereen doet mee. Een andere tijdelijke huisgenoot had haar eerste infarct al op haar 19e. Dat is echt heel bijzonder (ik was met mijn 56 al relatief jong) maar het kan, want iedereen speelt mee op iedere leeftijd. En daar zit de crux: je kan het nooit helemaal uitsluiten. Maar wel zorgen dat je met minder lootjes meespeelt.
Over een paar weken mag ik weer bloed laten prikken. Dan hoor ik wat mijn cholesterolwaardes zijn. Ik hoop mijn LDL wat lager en mijn HDL wat hoger. Dat waren mijn enige extra lootjes die ik zelf kan beïnvloeden voor zover ik weet, en ik doe mijn best. Meer bewegen voor de HDL (zaterdag een dubbele roeishift, we hebben het ankervak voor Scheveningen gehaald, 19 km!) en pilletjes om de LDL omlaag te krijgen... ondertussen zijn alle andere waardoor-factoren afgekruist. Ik doe graag weer met maar één lootje mee.
Reacties
Een reactie posten