Een eerdere jamsessie (zie post van 4 augustus) was de aanleiding om mijn eigen bandgenoten weer eens uit te nodigen. Ik bedoel, met bluegrass kom ik wel weg ondertussen, maar kan ik ook weer wat lastiger dingen spelen?
Het ging niet vanzelf, maar... zeker niet ontevreden. Een hoop liedjes op de lijst kunnen zetten voor "lukt 20/21 september vermoedelijk wel". Leuk dat, ondanks dat mijn linkerhand vrij structureel probeert tegen te werken, een hoop dingen toch op een vorm van muscle memory blijken te werken. Zie hieronder, dit was een keer spelen (oh ja, zo ging die), en daarna deze opname. Als je dit trouwens op je telefoon beluistert zonder oortjes dan hoor je mij echt niet... dus werk voor je oortjes/speakers.
Wat ik in die vorige post nog niet gezegd had... de dag voor die genoemde jamsessie deed er opeens iets "auw" in mijn rechterarm, toen ik aan het stofzuigen was en ook nog even de hal deed. Dat auw zit er nog en is blijkbaar een tennisarm. Dat kon er wel bij, net nu alles weer lekkerder gaat. Gelukkig geen last van met muziek maken (als ik een basgitaar van de muurhaak til of de contrabas rechtop hijs doe ik dat nu wel heel bewust met beide armen, net als een bak water voor de hond neerzetten en nog veel meer dingen). Maar nu heb ik dus een linkerarm die nog wat minder kracht en controle heeft, en een rechter die (als ik me slecht gedraag) flinke pijnscheuten doorgeeft en dus ook flink verminderd inzetbaar is. Lekker dan.
Daags na die bandsessie thuis ben ik niet meer de enige in de ziekenboeg: Mike (de violist) is op een lullige manier van zijn fiets afgestapt en heeft zijn sleutelbeen gebroken. Daar staat zes weken herstel voor, de optredens zijn vijf weken nadat dit gebeurde... we gaan het er nog over hebben, maar ik vrees dat mijn podiumcomeback wat langer op zich gaat laten wachten.
Damn...
.
Reacties
Een reactie posten