Dit voelt raar: het zit erop, ik ben ontslagen. Terwijl ik er net een beetje goed in begon te worden. Lijkt het eindelijk allemaal weer ergens op, hoef ik niet meer terug te komen. En dat past ook wel bij mij natuurlijk: niet te lang hetzelfde willen doen, nieuwe dingen opstarten. Maar dit is toch anders, omdat het mijn persoonlijke revalidatietraject betreft. En ja, ik ben weer behoorlijk opgekalefaterd. En ik snap ook dat de waarde van elke volgende behandeling afneemt, en we ondertussen wel op een punt zijn dat iedere individuele behandeling mij niet meer zoveel oplevert. Maar toch voelt het raar. Het is een vast punt in mijn dagen geweest de afgelopen vier maanden: fietsen naar het revalidatiecentrum. oefeningen doen, terugfietsen. De eerste keer naar Basalt fietsen was nog twijfelachtig: kan ik dit? En kan ik ook veilig weer terugfietsen als een therapiesessie zwaar was? Houd ik dat vol? De afgelopen weken was dat echt geen relevante vraag meer. Daags voor de eerste keer ben ik me...