Doorgaan naar hoofdcontent

Mag het gaspedaal nu weer in?

#mapsinthewild
Vorige post eindigde in een absolute high, met twee uur roeien op zaterdag. Om eerlijk te zijn, verder heb ik ook niet veel gedaan die dag... maar zondag de draad weer opgepakt, met een bezoek aan Fenix, het relatief nieuwe museum over migratie in Rotterdam. Daar toch al gauw zo'n twee uur door de collectie gebanjerd. Heel mooi museum, goed gebruik makend van de enorme ruimtes die zo'n havenloods biedt. Leuke #mapsinthewild ook. Oh, en ik had spierpijn... in mijn (goede) rechterarm.Dat roeien hakte er toch wel in blijkbaar.  

snijwerkje...
De dag erop even mijn snijwerkjes geoefend. Volgens mij kan de ergo trots op me zijn. Linkerhand is natuurlijk niet mijn snijhand, maar ik moet wel dingen vasthouden om ze te kunnen snijden. En dat gaat best okee.

5 mei bevrijdingsdag, en op het Malieveld was een bevrijdingsfestival met de Fun Loving Criminals. Dus... ook dat is uitgetest, een optreden staan (wel tegen het hekwerk voor de geluidstoren). Check. Vooraf ook nog een lezing in het provinciehuis bijgewoond, maar dat was een zeer kleine inspanning, bijna niet meer de moeite van het vermelden waard. Zo zie ik de grenzen van wat ik weer normaal vind langzaam de goede kant op schuiven.

Maker Fair ding
Vrijdag naar de Maker Fair. Altijd leuk, maar niet echt heel veel bijzondere dingen gezien. Deze wel... en uitgetest. Mijn opmerking naar de maker was dat het er net zo onconfortabel uitziet als een tochtje op een kameel. Dt bleek niet zo te zijn, de stoel zat uitstekend. Het ging wel aanmerkelijk langzamer dan eerder genoemde kameel. of dan een kruipende baby. Maar vooruit, het ging en was een bijzondere ervaring. Zaterdag weer met Murphy (los) door het Abtswoudse park gelopen (vorige week was dat voor het eerst). Deze keer een iets ander rondje, waar ze veel meer modderwater wist te vinden... dus na thuiskomst ook haar even onder de douche gezet. Dat was bij elkaar wel weer even genoeg activiteit.

Pakschuit Nooitgedagt
Zondag met de Pakschuit Nooitgedagt meegevaren. Drie uur onderweg geweest voor 200 meter: de elektra heeft de winter slecht doorstaan. Ook de brandstofpomp van het aggregaat wilde niet. Dat was een kort tochtje. Deed me erg denken aan tochtjes met de Underground Bikers (studententijd), of sowieso met de Enfield...

Maandag was een volle dag: eerst twee studententeams begeleiden, daarna Basalt: eerst krachtgroep daarna ook Fysio. Charlotte vroeg nog of ik last had van de vorige sessie. "Nee, ik doe nog niet echt iets dat heel zwaar is, als je dit met voor mijn CVA vergelijkt". Okee, daar kwam ik die avond op terug. Deze keer wél spierpijn... dat is dus voor de tweede keer.

Dinsdag Geonovum open geo dag. Nieuw checkpoint voor mijn draagkracht. Hele dag in Amersfoort, inclusief eten en trein heen en terug. Heerlijk. Het kan weer. Ik zal het morgen wel merken, maar voor nu ben ik blij...

En ja, ik merk het. Niet vooruit te branden, weinig geslapen ook. Meh. in de loop van de ochtend naar Basalt, daar ook even apart gaan zitten om met de bedrijfsarts online de voortgang te bespreken (timing van die afspraken was wat aan de strakke kant). Daarna juist een "andere zieke" bezocht, beetje lamme/blinde gevoel. Kortom, niet zo heel spannend allemaal.

Vrijdag 15 was wel een beetje dag van de waarheid. In de ochtend een terugkomdag van de B-stars. Leuk om ergo Femke weer even te zien. Zij was blij met de voortgang, en alle testjes die ze me voorlegde (ARAT en zo) gingen nu ook  met volle punten. Bij de fysio miste ik nog wel iets, maar ach... het zou wat zijn als ik de placebobehandeling heb gekregen, dan gooi ik alle onderzoeksresultaten door de war ;-).

En in de middag was ik op bezoek bij de commercieel neuroloog: vanuit het CBR wordt de eis gesteld dat je gezondheid weer door een neuroloog moet worden getest na een CVA, om je rijbewijs weer geldig te maken. Elke neuroloog mag dat in theorie. In de praktijk lenen neurologen in een ziekenhuis zich daar niet voor, die doen liever relevanter neurologisch werk. Dus de keuringsbureautjes springen in dat gat, en zorgen zo voor een mooie aanvulling op het salaris van neurologen. Ik snap het wel, het geeft ook echt nul stress en wordt ongetwijfeld uitstekend betaald. Ik bedoel, 299 euro voor een consult van 5-10 minuten, mooi uurloon noemen we dat. Oh, helemaal goedgekeurd voor autorijden (duh).

Sterk Spul bij de haveningang
Zaterdag voor de tweede keer geroeid. Flinke golven en wind, dus grotendeels in de haven gebleven. Minder heftig, en daarmee ook minder last de dag erna. Geen roeischade ook :-).

De week van 18-22 kan ik kort beschrijven: veel gedaan. Flink wat therapiesessies en ook best veel werkuren gedraaid. Het was best veel, weinig gerust tussendoor. Einde week veel verkrampt geslapen, waardoor mijn handfunctie niet echt optimaal was. Komende week iets anders gaan doseren...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Van Zombie-arm naar Basalt

Okee, lange post. Mijn ervaringen van afgelopen week. Een week die ik niet gepland had, geen vermoeden van had, en ook een week die ik niemand gun. Ik schrijf het grotendeels voor mezelf, zodat ik dit later terug kan lezen. Oh. Een excuus vooraf. Ik heb het helemaal op de telefoon bij elkaar geswipet. Of geswiped. Er zitten soms wat heel rare schrijffoutjes in, en ik wil niet helemaal de techniek de schuld geven, maar toch. En nalezen op een deel van een telefoonscherm is ook niet echt ideaal. Dinsdagavond, 22 uur. Ik wandel met de hond over de Burgwal als ik voel dat ik tegen mijn been word geslagen. Als ik kijk wat er aan de hand is zie ik dat het mijn arm is die dat doet... Als een soort Zombie-arm is die aan het wapperen, ik kan er niks aan doen. Dat is niet oke. Ik ben net iemand gekruist. Ik draai me om en wil hem hulp vragen, maar er komt alleen een paniekerige oerkreet uit. Ik zie hem terugdeinzen, "wat is dat voor weirdo?". Ik focus en doe mijn best: "Hulp...

Very close range positioning: mijn hoofd in 3D

Aan het begin van mijn revalidatietraject kwam een van de revalidatie-artsen langs met een vraag: "We doen als Basalt mee in een klinische studie voor een nieuwe therapie, specifiek om het herstel van hand- en armfuncties na een beroerte te versterken. Doe je mee?" Nou ja, het ging iets formeler, maar dat was wel de strekking van de vraag. Het gepositioneerde apparaat Het gaat om het B-STARS2 onderzoek . Een goed leesbare beschrijving van dit onderzoek vind je hier . Ik heb er in eerdere updates al kort wat over geschreven, maar er is iets dat ik vakinhoudelijk bijzonder interessant vind aan dit onderzoek. En dan denk ik hier bij vakinhoudelijk even niet aan GIS of gemeentelijke processen, maar aan mijn originele opleiding. Ik ben niet voor niets een geodetisch ingenieur (overigens: ik heb ook al een fysiotherapeut bij een wandeling verteld wat meetspijkers zijn nadat ik was gevraagd over wat ik voor beroep heb... die kwamen we toch tegen op ons pad :-). behandelunit Maar wat...

Mijn nieuwe buitenbuurman wordt niet gezien

Ik voel me ongemakkelijk een dakloze aan te spreken. Lang niet altijd, buiten op straat kost het me geen moeite, maar als ze naast mijn eigen huis slapen heb ik er een ander gevoel, en blijkbaar ander belang bij. Dus ik probeer het netjes via de daarvoor georganiseerde hulpverleningskanalen te doen, en loop weer eens vast in molens die ik dolgraag om zou willen trekken.  En nu slaapt er alweer ruim twee weken iemand in de struiken naast mijn huis. Dat plekje is amper te zien vanaf de openbare weg. In zekere zin dus wel beschut tegen mensen, maar niet tegen het weer, om maar iets te noemen. De man is ook niet zo gezond. Tussen 3 en 4 in de nacht worden we regelmatig gewekt door een forse hoestbui.  De vorige keer dat er iemand daar wat langer sliep, was ik een beetje naïef. Ik belde de politie, met de mededeling dat er iemand ligt die vermoedelijk wat zorg heeft, want dit is natuurlijk geen goede plek voor die persoon. Daar heb ik me nog erg lang best wel slecht over gevoeld: m...