Even het gas eraf

Deze twee weken stonden in het teken van "even een beetje rustiger aan". Na die heel drukke week was dat wel een beetje nodig. Ik merkte dat mijn energielevel wat lager was toen de adrenaline van "wow, ik kan weer van alles" een beetje was uitgewerkt...

Met Tim O'Brian (held!) en Jan Fabricius

Nou ja, het was ook echt niet slecht, als ik terugkijk op wat ik wel heb gedaan:

De eerste week drie dagen met therapiesessies, voor een GGB-meeting naar Eindhoven geweest (heel warm ontvangen door de gemeentemensen die me kennen en dit ook weten, heel fijn), een avondje met een andere Erik met blijvend letsel (verkeersongeval in zijn geval) bijgepraat, en naar een optreden geweest (Tim O'Brien & Jan Fabricius). Die laatste in Vredenburg/cloud Nine, op de 9e verdieping, waarvan de bovenste paar geen roltrap hebben. Oefening dus!

Kinderspelen zelfs met een globe

En de week erop natuurlijk Koningsdag, twee uur slenteren langs de kleedjes, even bij de Rotarykraam langs en natuurlijk kijken of de huidige generatie de Kinderspelen op het Raam wel goed doet (yep). En in de middag nog even een rondje. Dat was wel een beetje genoeg voor die dag merkte ik. Alleen de donderdag was verder nog wat druk, met in de ochtend ergotherapie en daarna twee afspraken in Den Haag. Na die afspraken ook nog even naar Oldeslo gegaan om mijn moeder nog even te zien. Tram 9 is best een handige!

De ergo had nog een tip: het gaat in deze fase van de revalidatie niet over de kwaliteit van de oefening, maar meer om de kwantiteit. Dus alles wat ik kan doen met links telt. Elke dag even een gitaar beethouden dus... en een stukje typen met twee handen (zoals nu).

Sterk Spul

Topmoment van de week was zaterdagochtend: voor het eerst weer gaan roeien. Verbazingwekkend lang volgehouden (de bewegingen, niet teveel kracht erin gooien). De zee was vlak, en het was t-shirtweer. Dat hielp. Ook bij het neerzetten van een afstand waar ook de andere roeiers normaal niet aankomen bij een training: 12,9 Km.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Van Zombie-arm naar Basalt

Okee, lange post. Mijn ervaringen van afgelopen week. Een week die ik niet gepland had, geen vermoeden van had, en ook een week die ik niemand gun. Ik schrijf het grotendeels voor mezelf, zodat ik dit later terug kan lezen. Oh. Een excuus vooraf. Ik heb het helemaal op de telefoon bij elkaar geswipet. Of geswiped. Er zitten soms wat heel rare schrijffoutjes in, en ik wil niet helemaal de techniek de schuld geven, maar toch. En nalezen op een deel van een telefoonscherm is ook niet echt ideaal. Dinsdagavond, 22 uur. Ik wandel met de hond over de Burgwal als ik voel dat ik tegen mijn been word geslagen. Als ik kijk wat er aan de hand is zie ik dat het mijn arm is die dat doet... Als een soort Zombie-arm is die aan het wapperen, ik kan er niks aan doen. Dat is niet oke. Ik ben net iemand gekruist. Ik draai me om en wil hem hulp vragen, maar er komt alleen een paniekerige oerkreet uit. Ik zie hem terugdeinzen, "wat is dat voor weirdo?". Ik focus en doe mijn best: "Hulp...

Very close range positioning: mijn hoofd in 3D

Aan het begin van mijn revalidatietraject kwam een van de revalidatie-artsen langs met een vraag: "We doen als Basalt mee in een klinische studie voor een nieuwe therapie, specifiek om het herstel van hand- en armfuncties na een beroerte te versterken. Doe je mee?" Nou ja, het ging iets formeler, maar dat was wel de strekking van de vraag. Het gepositioneerde apparaat Het gaat om het B-STARS2 onderzoek . Een goed leesbare beschrijving van dit onderzoek vind je hier . Ik heb er in eerdere updates al kort wat over geschreven, maar er is iets dat ik vakinhoudelijk bijzonder interessant vind aan dit onderzoek. En dan denk ik hier bij vakinhoudelijk even niet aan GIS of gemeentelijke processen, maar aan mijn originele opleiding. Ik ben niet voor niets een geodetisch ingenieur (overigens: ik heb ook al een fysiotherapeut bij een wandeling verteld wat meetspijkers zijn nadat ik was gevraagd over wat ik voor beroep heb... die kwamen we toch tegen op ons pad :-). behandelunit Maar wat...

Mijn nieuwe buitenbuurman wordt niet gezien

Ik voel me ongemakkelijk een dakloze aan te spreken. Lang niet altijd, buiten op straat kost het me geen moeite, maar als ze naast mijn eigen huis slapen heb ik er een ander gevoel, en blijkbaar ander belang bij. Dus ik probeer het netjes via de daarvoor georganiseerde hulpverleningskanalen te doen, en loop weer eens vast in molens die ik dolgraag om zou willen trekken. En nu slaapt er alweer ruim twee weken iemand in de struiken naast mijn huis. Dat plekje is amper te zien vanaf de openbare weg. In zekere zin dus wel beschut tegen mensen, maar niet tegen het weer, om maar iets te noemen. De man is ook niet zo gezond. Tussen 3 en 4 in de nacht worden we regelmatig gewekt door een forse hoestbui. De vorige keer dat er iemand daar wat langer sliep, was ik een beetje naïef. Ik belde de politie, met de mededeling dat er iemand ligt die vermoedelijk wat zorg heeft, want dit is natuurlijk geen goede plek voor die persoon. Daar heb ik me nog erg lang best wel slecht over gevoeld: m...

Chaos in de orde scheppen

Zoeken in deze blog