Doorgaan naar hoofdcontent

Prestaties...

Even vastleggen wat ik ondertussen wel (en nog niet) kan... dan kan ik achteraf nog even terughalen waar ik op welk moment in de revalidatie was.

Lopen: wandelen gaat steeds beter. 

  • Zondag 22 4,4 km gedaan in Den Haag, wel met stopje bij Scallywags voor thee en cake. Maar: van HS rond de paleistuin, en dan via het Noordeinde en de Passage naar CS. Niet slecht.
  • Donderdag 26 ook ongeveer zo'n afstand rond Center Parcs Meerdal, maar nu zonder stop tussendoor.

Rennen gaat echt niet. Bij de fysio intake in Basalt Delft nog even moeten laten zien, maar daar werkt én mijn been zelf nog niet goed genoeg voor (signalen komen langzaam door en mijn been heeft daardoor (denk ik) een rare vertraagde hobbel) én bij het neerkomen merk ik weerstand (dat zal die spasticiteit zijn) waardoor ik raar terugveer. Kortom, het ziet er niet uit en het voelt ook niet veilig, alsof ik elk moment kan vallen.

Hand: ik heb wat bas gespeeld, maar het blijft ruk. Indrukken van de snaren gaat eigenlijk alleen met middelvinger (of in combi met ringvinger). Met mijn pink kan ik ook wel een snaar afknellen, maar alleen de G eigenlijk. wijsvinger wil niet: kracht leveren gaat niet echt, en áls ik heel hard knijp wil de middelvinger niet uit de weg (ik kan hem dan niet optillen).

Iemand gaf nog aan dat ik one-fingered ukelele kan proberen. Dat viel verrassend hard tegen.

Typen gaat wel wat beter: twee weken geleden kon ik mijn middelvinger een heel klein beetje gebruiken, nu doen ook ring- en wijsvinger weer mee. Kost wel heel veel moeite en mijn typsnelheid halveert als ik ze mee laat doen ten opzichte van eenhandig, maar goed... het is allemaal training.

Van de ergo in Delft heb ik nog een leuke oefening meegekregen: een balletje (of ander klein voorwerp) met een pincetgreep oppakken, dan in een vuist houden, in de palm van mijn hand laten rollen, dan over mijn meer gestrekte hand meer richting de vingertoppen laten rollen, duim erachter zetten, en dan weer tussen duim en vingers krijgen en terug op tafel neerleggen. Vooral die duim erachter is redelijk rampzalig: die wil nog niet lekker op commando buigen. Nou ja, als die het doet dan wil mijn wijsvinger meebuigen. En dan duw je het balletje weer terug, waardoor de duim er niet meer achter kan...

Die wijsvinger blijft sowieso een beetje achter: kan niet zo goed strekken als middel- en ringvinger (pink doet het het beste). Vingers spreiden en sluiten is ook lastig, met name sluiten. Bij het sluiten wil de wijsvinger gaan buigen. Een Vulcan begroeting met links zit er ook nog niet in.

Zwemmen gaat beter, in de zin dat ik bij een schoolslag mijn linkerhand nu redelijk (nou ja, bijna) gestrekt naar voren kan duwen. Een schepje maken van mijn linkerhand (ipv een vork) is nog steeds lastig, maar gaat niet meer zo beroerd als de eerste keer. Ik mis ook nog wel kracht, waardoor het erg vermoeiend is. Mijn soortelijk gewicht is onverminderd hoog, dus ik zink nog steeds, waardoor een relatief groot deel van mijn inzet opgaat aan blijven drijven, en er maar een relatief klein deel overblijft voor de voortstuwing. Onder water zwemmen gaat soepeler :-).

Ik pak ondertussen wel vaker dingen op met links. Letterlijk oppakken dus. Dat mijn telefoon nog leeft is een klein wonder...

 

 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Van Zombie-arm naar Basalt

Okee, lange post. Mijn ervaringen van afgelopen week. Een week die ik niet gepland had, geen vermoeden van had, en ook een week die ik niemand gun. Ik schrijf het grotendeels voor mezelf, zodat ik dit later terug kan lezen. Oh. Een excuus vooraf. Ik heb het helemaal op de telefoon bij elkaar geswipet. Of geswiped. Er zitten soms wat heel rare schrijffoutjes in, en ik wil niet helemaal de techniek de schuld geven, maar toch. En nalezen op een deel van een telefoonscherm is ook niet echt ideaal. Dinsdagavond, 22 uur. Ik wandel met de hond over de Burgwal als ik voel dat ik tegen mijn been word geslagen. Als ik kijk wat er aan de hand is zie ik dat het mijn arm is die dat doet... Als een soort Zombie-arm is die aan het wapperen, ik kan er niks aan doen. Dat is niet oke. Ik ben net iemand gekruist. Ik draai me om en wil hem hulp vragen, maar er komt alleen een paniekerige oerkreet uit. Ik zie hem terugdeinzen, "wat is dat voor weirdo?". Ik focus en doe mijn best: "Hulp...
Read more »

Very close range positioning: mijn hoofd in 3D

Aan het begin van mijn revalidatietraject kwam een van de revalidatie-artsen langs met een vraag: "We doen als Basalt mee in een klinische studie voor een nieuwe therapie, specifiek om het herstel van hand- en armfuncties na een beroerte te versterken. Doe je mee?" Nou ja, het ging iets formeler, maar dat was wel de strekking van de vraag. Het gepositioneerde apparaat Het gaat om het B-STARS2 onderzoek . Een goed leesbare beschrijving van dit onderzoek vind je hier . Ik heb er in eerdere updates al kort wat over geschreven, maar er is iets dat ik vakinhoudelijk bijzonder interessant vind aan dit onderzoek. En dan denk ik hier bij vakinhoudelijk even niet aan GIS of gemeentelijke processen, maar aan mijn originele opleiding. Ik ben niet voor niets een geodetisch ingenieur (overigens: ik heb ook al een fysiotherapeut bij een wandeling verteld wat meetspijkers zijn nadat ik was gevraagd over wat ik voor beroep heb... die kwamen we toch tegen op ons pad :-). behandelunit Maar wat...
Een reactie posten
Read more »

Mijn nieuwe buitenbuurman wordt niet gezien

Ik voel me ongemakkelijk een dakloze aan te spreken. Lang niet altijd, buiten op straat kost het me geen moeite, maar als ze naast mijn eigen huis slapen heb ik er een ander gevoel, en blijkbaar ander belang bij. Dus ik probeer het netjes via de daarvoor georganiseerde hulpverleningskanalen te doen, en loop weer eens vast in molens die ik dolgraag om zou willen trekken.  En nu slaapt er alweer ruim twee weken iemand in de struiken naast mijn huis. Dat plekje is amper te zien vanaf de openbare weg. In zekere zin dus wel beschut tegen mensen, maar niet tegen het weer, om maar iets te noemen. De man is ook niet zo gezond. Tussen 3 en 4 in de nacht worden we regelmatig gewekt door een forse hoestbui.  De vorige keer dat er iemand daar wat langer sliep, was ik een beetje naïef. Ik belde de politie, met de mededeling dat er iemand ligt die vermoedelijk wat zorg heeft, want dit is natuurlijk geen goede plek voor die persoon. Daar heb ik me nog erg lang best wel slecht over gevoeld: m...
1 reactie
Read more »