Chaos in de orde scheppen

Aan het begin van mijn revalidatietraject kwam een van de revalidatie-artsen langs met een vraag: "We doen als Basalt mee in een klinische studie voor een nieuwe therapie, specifiek om het herstel van hand- en armfuncties na een beroerte te versterken. Doe je mee?" Nou ja, het ging iets formeler, maar dat was wel de strekking van de vraag. Het gepositioneerde apparaat Het gaat om het B-STARS2 onderzoek . Een goed leesbare beschrijving van dit onderzoek vind je hier . Ik heb er in eerdere updates al kort wat over geschreven, maar er is iets dat ik vakinhoudelijk bijzonder interessant vind aan dit onderzoek. En dan denk ik hier bij vakinhoudelijk even niet aan GIS of gemeentelijke processen, maar aan mijn originele opleiding. Ik ben niet voor niets een geodetisch ingenieur (overigens: ik heb ook al een fysiotherapeut bij een wandeling verteld wat meetspijkers zijn nadat ik was gevraagd over wat ik voor beroep heb... die kwamen we toch tegen op ons pad :-). behandelunit Maar wat...

Alweer een week voorbij. Ik ben in het geheel niet ontevreden met de voortgang. Ja, mijn natuurlijke ongeduld zegt wel dat het sneller kan/moet, maar de ratio zegt ook dat dat niet kan. Ik weet het, en oefen mijzelf serieus in het hebben van geduld. Niet mijn core competentie. Vorige week gaf ik aan voor het eerst beneden te hebben gegeten. Ondertussen is dat voor mij de standaard. Ook een goede oefening: elke maaltijd drie trappen af, en weer op. De leuning heb ik niet meer nodig, pro forma houd ik vaak nog wel mijn hand erop. Soms loop ik bewust links, om die linkerhand op de leuning te hebben. Dat doet nog helemaal niks in geval van nood, maar traint de linkerhand wel. Bij de B-stars is flinke hilariteit geweest: het instellen van het apparaat is geen dagelijkse kost voor de verschillende ergo's en fysio's, op meerdere vlakken: het is het 3D positioneren van dat ding op mijn hoofd wat niet vanzelfsprekend is (er zijn niet veel gamers in deze therapeutengroep). Daarnaast moet...

Even een korte post over gêne in de zorg. Of eigenlijk, de afwezigheid ervan. Nou ja, dat ook niet, meer het over gêne heen stappen. Of erover laten lopen. In ieder geval, ik heb gemerkt dat in de zorg de grenzen van wat een sociaal acceptabele vraag is niet op dezelfde plek liggen als in het gewone leven. Bij de intake kan het direct al een beetje confronterend worden: rookt u? Drinkt u? Hoeveel drinkt u precies? Gebruikt u (andere) drugs? En dat met iemand naast je aan wie je mogelijk normaal niet de hele waarheid vertelt (ik heb daar zelf geen last van, maar ik kan me zo voorstellen dat het raar wordt. En ook: haalt je antwoord je medisch dossier? En tegenwoordig denk je daar dan direct achteraan of dat op Amerikaanse servers wordt opgeslagen en hoe dat dan ook op termijn zichtbaar gaat worden voor recruiters op LinkedIn, of vergelijkbare omgevingen... maar los daarvan, het kwantificeren van een flesje wijn in het weekend, twee drankjes op de club op maandagavond, en af en toe nog e...

Vanavond is het twee weken terug. Vorige week dinsdag hoorde ik dat ik de dag erna naar Basalt kon voor revalidatie. Kortom, woensdagochtend 9 uur stond Corinne klaar om me op te halen. Komt vast niet vaak voor, dat een patient met een motorisch probleem door een ergotherapeute in een auto van Bartimeus (visuele beperkingen) binnengebracht wordt. De eerste dagen eigenlijk alleen intake afspraken gehad. Van mij mocht het sneller. Maar ik zie ook wel dat het in de planning moet gaan passen, dat ze vooraf niet weten hoe belastbaar een patiënt is, en dat de griepgolf ook dit gebouw niet heeft overgeslagen.  close range positioning Gisteren (maandag) zijn we echt van start gegaan: ergo, fysio, de bewegingsagoog, en ik draai ook mee als proefkonijn in het onderzoekstraject B-stars2 . Dat levert 45 minuten extra therapie op per dag. Best substantieel. Vakinhoudelijk geo: leuke close range positioning! Leuke mensen hier, de verpleging noemde het al de herensociëteit. Net als in het ziekenh...

Deze maand ben ik dus te gast bij Basalt, het revalidatiecentrum. Zie mijn vorige verhaal voor de aanleiding. Laat ik eerst voorop stellen dat ik best wel opgelucht ben. Weg uit het ziekenhuis, weg van de meerpersoonskamers... ik heb het al vergeleken met een camping: je hoort alles van elkaar, zit nét wat te dichtbij, en wacht op elkaar bij de badkamer. Oh, en het is continu bijna 25 graden, dus het is geen Nederlandse camping ;-) Hier past de analogie met een studentenhuis beter: iedereen een eigen kamer, er is een huiskamer of, meer in de taal van mijn studerende kind de GR (Gemeenschappelijke ruimte), en ieder volgt een eigen opleiding cq revalidatietraject. Wat er ook bij dat studentenhuis past: met z'n allen Olympische Spelen kijken in de GR. Niet continu, maar de avondploeg van de verpleging had wel zin in het shorttracken, kijken of de Nederlanders het goed doen. Shorttrack, ook wel vrij worstelen op schaatsen, of running with knives, paste wel bij zo'n nadenkende groep...

Okee, lange post. Mijn ervaringen van afgelopen week. Een week die ik niet gepland had, geen vermoeden van had, en ook een week die ik niemand gun. Ik schrijf het grotendeels voor mezelf, zodat ik dit later terug kan lezen. Oh. Een excuus vooraf. Ik heb het helemaal op de telefoon bij elkaar geswipet. Of geswiped. Er zitten soms wat heel rare schrijffoutjes in, en ik wil niet helemaal de techniek de schuld geven, maar toch. En nalezen op een deel van een telefoonscherm is ook niet echt ideaal. Dinsdagavond, 22 uur. Ik wandel met de hond over de Burgwal als ik voel dat ik tegen mijn been word geslagen. Als ik kijk wat er aan de hand is zie ik dat het mijn arm is die dat doet... Als een soort Zombie-arm is die aan het wapperen, ik kan er niks aan doen. Dat is niet oke. Ik ben net iemand gekruist. Ik draai me om en wil hem hulp vragen, maar er komt alleen een paniekerige oerkreet uit. Ik zie hem terugdeinzen, "wat is dat voor weirdo?". Ik focus en doe mijn best: "Hulp...