Doorgaan naar hoofdcontent

Dry February en twee gouden plakken

Deze maand ben ik dus te gast bij Basalt, het revalidatiecentrum. Zie mijn vorige verhaal voor de
aanleiding.

Laat ik eerst voorop stellen dat ik best wel opgelucht ben. Weg uit het ziekenhuis, weg van de meerpersoonskamers... ik heb het al vergeleken met een camping: je hoort alles van elkaar, zit nét wat te dichtbij, en wacht op elkaar bij de badkamer. Oh, en het is continu bijna 25 graden, dus het is geen Nederlandse camping ;-)

Hier past de analogie met een studentenhuis beter: iedereen een eigen kamer, er is een huiskamer of, meer in de taal van mijn studerende kind de GR (Gemeenschappelijke ruimte), en ieder volgt een eigen opleiding cq revalidatietraject.

Wat er ook bij dat studentenhuis past: met z'n allen Olympische Spelen kijken in de GR. Niet continu, maar de avondploeg van de verpleging had wel zin in het shorttracken, kijken of de Nederlanders het goed doen. Shorttrack, ook wel vrij worstelen op schaatsen, of running with knives, paste wel bij zo'n nadenkende groep verpleegkundigen en revalidatiepatienten. Polonaise is lastig, zeg maar, maar we hebben wel heel veel lol gehad. En die twee gouden medailles maakten het ook echt extra mooi. Het enige wat miste om de studentenhuisanalogie compleet te maken was een biertje erbij: dat is hier echt niet an de orde. En een glaasje droge witte wijn kon ik ook vergeten. Dry February is echt serieus begonnen.

De rest heeft ook veel lol gehad om mij trouwens. Bij het rondje avondmedicijnen (life goes on) kreeg mijn buurman ook een prik. En als ik ergens slecht tegen kan... dus ik dacht nog, zal ik me maar even afdraaien, maar besloot toch echt wat fysieke afstand te nemen, tot algehele hilariteit. Even kijken... drie ervaren verpleegkundigen en een stagiaire, vijf oudere heren die alles op medisch gebied al gezien en meegemaakt hebben (eentje zelfs met zo'n klassieke infuusstandaard naast zich voor zijn sonde, waar trouwens een van de anderen net over de buis (slang?) tussen standaard en hem was gesprongen, tot ongenoegen van de verpleegkundigen), en ik dus bang voor een prikje. Nou ja, bang, ik heb alleen de neiging om alle bloed uit mijn hoofd weg te laten zakken waardoor ik heel snel moet gaan liggen, omdat het anders misschien vanzelf gaat. Ik liep dus bijna subtiel even weg, maar dat werd direct gespot. De rest van de avond bleven er grappen over komen. Ik heb trouwens in de ambulance nog gezegd toen de canule in mijn arm werd geschoven dat ik dat misschien nog wel het ergste van die avond vond. Dat heb ik in de GR even aangehaald om mijn houding tegenover prikken duidelijk te maken. De hilariteit werd er niet minder door.

Op enig moment ging het over bloed doneren. Dus ik zeg dat ik dat vaak heb overwogen en er positief tegenover sta, maar dat het me door mijn potentieel omvallen niet een goed idee lijkt als ik het zou doen. Komt de stagiaire tussendoor: "Nou, dan lig je in ieder geval wel lekker stil". Echt, die komt er wel. Heeft zich in ieder geval onsterfelijk gemaakt bij haar begeleiders. Zes oude mannen (ik ook dus) en de verpleging helemaal in een deuk.

Misschien wel door dit alles heb ik heel goed geslapen. En ik werd erg goed wakker: staand geschoren, staand gedoucht. Zonder ook maar enig gevoel dat ik toch maar betere kon gaan zitten. Nice.

 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Van Zombie-arm naar Basalt

Okee, lange post. Mijn ervaringen van afgelopen week. Een week die ik niet gepland had, geen vermoeden van had, en ook een week die ik niemand gun. Ik schrijf het grotendeels voor mezelf, zodat ik dit later terug kan lezen. Oh. Een excuus vooraf. Ik heb het helemaal op de telefoon bij elkaar geswipet. Of geswiped. Er zitten soms wat heel rare schrijffoutjes in, en ik wil niet helemaal de techniek de schuld geven, maar toch. En nalezen op een deel van een telefoonscherm is ook niet echt ideaal. Dinsdagavond, 22 uur. Ik wandel met de hond over de Burgwal als ik voel dat ik tegen mijn been word geslagen. Als ik kijk wat er aan de hand is zie ik dat het mijn arm is die dat doet... Als een soort Zombie-arm is die aan het wapperen, ik kan er niks aan doen. Dat is niet oke. Ik ben net iemand gekruist. Ik draai me om en wil hem hulp vragen, maar er komt alleen een paniekerige oerkreet uit. Ik zie hem terugdeinzen, "wat is dat voor weirdo?". Ik focus en doe mijn best: "Hulp...
Read more »

Very close range positioning: mijn hoofd in 3D

Aan het begin van mijn revalidatietraject kwam een van de revalidatie-artsen langs met een vraag: "We doen als Basalt mee in een klinische studie voor een nieuwe therapie, specifiek om het herstel van hand- en armfuncties na een beroerte te versterken. Doe je mee?" Nou ja, het ging iets formeler, maar dat was wel de strekking van de vraag. Het gepositioneerde apparaat Het gaat om het B-STARS2 onderzoek . Een goed leesbare beschrijving van dit onderzoek vind je hier . Ik heb er in eerdere updates al kort wat over geschreven, maar er is iets dat ik vakinhoudelijk bijzonder interessant vind aan dit onderzoek. En dan denk ik hier bij vakinhoudelijk even niet aan GIS of gemeentelijke processen, maar aan mijn originele opleiding. Ik ben niet voor niets een geodetisch ingenieur (overigens: ik heb ook al een fysiotherapeut bij een wandeling verteld wat meetspijkers zijn nadat ik was gevraagd over wat ik voor beroep heb... die kwamen we toch tegen op ons pad :-). behandelunit Maar wat...
Een reactie posten
Read more »

Mijn nieuwe buitenbuurman wordt niet gezien

Ik voel me ongemakkelijk een dakloze aan te spreken. Lang niet altijd, buiten op straat kost het me geen moeite, maar als ze naast mijn eigen huis slapen heb ik er een ander gevoel, en blijkbaar ander belang bij. Dus ik probeer het netjes via de daarvoor georganiseerde hulpverleningskanalen te doen, en loop weer eens vast in molens die ik dolgraag om zou willen trekken.  En nu slaapt er alweer ruim twee weken iemand in de struiken naast mijn huis. Dat plekje is amper te zien vanaf de openbare weg. In zekere zin dus wel beschut tegen mensen, maar niet tegen het weer, om maar iets te noemen. De man is ook niet zo gezond. Tussen 3 en 4 in de nacht worden we regelmatig gewekt door een forse hoestbui.  De vorige keer dat er iemand daar wat langer sliep, was ik een beetje naïef. Ik belde de politie, met de mededeling dat er iemand ligt die vermoedelijk wat zorg heeft, want dit is natuurlijk geen goede plek voor die persoon. Daar heb ik me nog erg lang best wel slecht over gevoeld: m...
1 reactie
Read more »