Doorgaan naar hoofdcontent

weekupdate 17 feb

Vanavond is het twee weken terug. Vorige week dinsdag hoorde ik dat ik de dag erna naar Basalt kon voor revalidatie. Kortom, woensdagochtend 9 uur stond Corinne klaar om me op te halen. Komt vast niet vaak voor, dat een patient met een motorisch probleem door een ergotherapeute in een auto van Bartimeus (visuele beperkingen) binnengebracht wordt.

De eerste dagen eigenlijk alleen intake afspraken gehad. Van mij mocht het sneller. Maar ik zie ook wel dat het in de planning moet gaan passen, dat ze vooraf niet weten hoe belastbaar een patiënt is, en dat de griepgolf ook dit gebouw niet heeft overgeslagen. 

close range positioning
Gisteren (maandag) zijn we echt van start gegaan: ergo, fysio, de bewegingsagoog, en ik draai ook mee als proefkonijn in het onderzoekstraject B-stars2. Dat levert 45 minuten extra therapie op per dag. Best substantieel. Vakinhoudelijk geo: leuke close range positioning!

Leuke mensen hier, de verpleging noemde het al de herensociëteit. Net als in het ziekenhuis ben ik ook hier weer vaak jong genoemd (ik neem het steeds netjes als compliment aan, soms met een yes! erbij). Donderdag het shorttracken gekeken met zeven patiënten en drie verpleegkundigen. Was echt even goed. Ik hoorde wel dat zo'n opkomst vrij uitzonderlijk is (en heb het zelf ook niet meer meegemaakt daarna). Maar wat een verademing na het ziekenhuis...

Qua vooruitgang: Ik scheer en douche me weer rechtopstaand zonder issues. ik loop de trappen hier op en af (ik moet me wel focussen op netjes been optillen en voet neerzetten). Mijn been gaat dus wel weer wat beter. Gisteren heb ik huiswerk meegekregen: met mijn voet snel op de grond tappen. Dat gaat echt nog niet. Heel bewust omhoog en omlaag gaat okee, maar snel is geen optie.

Mijn hand is nog steeds bijna niks, maar ik kan wel iets meer: ik kan hem een klein beetje open doen, waardoor ik ook wat dingen voorzichtig kan oppakken. Het kost wel echt heel veel moeite. Nog steeds is elke oefening ook een core oefening, ik span mijn hele lijf aan als ik mijn vingers iets wil laten pakken. Bij ergo heb ik gisteren een stoffen zakje (gevuld met rijst o.i.d.) in een wasmand kunnen slingeren. Dan merk je dat slingeren van de arm (losjes, zwaartekracht) en vasthouden van het zakje (knijpen) al lastig is, maar loslaten (op het juiste moment) is helemaal uitdagend. De gamer in mij ging door tot het lukte, de mechanics van deze combi waren op zich wel goed te doorgronden. Maar dan zie je weer waar gamen goed voor is.

Gisteren ben ik geüpgrade naar het restaurant: ik eet dus niet meer in de afdelingshuiskamer. Prompt kwam ik een bekende tegen: Jan Kadijk, die wat te hard van zijn fiets is afgestapt... ligt op de vierde, waar alle fysieke schades liggen (de 3e, waar ik lig, is allemaal neurologisch).

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Van Zombie-arm naar Basalt

Okee, lange post. Mijn ervaringen van afgelopen week. Een week die ik niet gepland had, geen vermoeden van had, en ook een week die ik niemand gun. Ik schrijf het grotendeels voor mezelf, zodat ik dit later terug kan lezen. Oh. Een excuus vooraf. Ik heb het helemaal op de telefoon bij elkaar geswipet. Of geswiped. Er zitten soms wat heel rare schrijffoutjes in, en ik wil niet helemaal de techniek de schuld geven, maar toch. En nalezen op een deel van een telefoonscherm is ook niet echt ideaal. Dinsdagavond, 22 uur. Ik wandel met de hond over de Burgwal als ik voel dat ik tegen mijn been word geslagen. Als ik kijk wat er aan de hand is zie ik dat het mijn arm is die dat doet... Als een soort Zombie-arm is die aan het wapperen, ik kan er niks aan doen. Dat is niet oke. Ik ben net iemand gekruist. Ik draai me om en wil hem hulp vragen, maar er komt alleen een paniekerige oerkreet uit. Ik zie hem terugdeinzen, "wat is dat voor weirdo?". Ik focus en doe mijn best: "Hulp...
Read more »

Very close range positioning: mijn hoofd in 3D

Aan het begin van mijn revalidatietraject kwam een van de revalidatie-artsen langs met een vraag: "We doen als Basalt mee in een klinische studie voor een nieuwe therapie, specifiek om het herstel van hand- en armfuncties na een beroerte te versterken. Doe je mee?" Nou ja, het ging iets formeler, maar dat was wel de strekking van de vraag. Het gepositioneerde apparaat Het gaat om het B-STARS2 onderzoek . Een goed leesbare beschrijving van dit onderzoek vind je hier . Ik heb er in eerdere updates al kort wat over geschreven, maar er is iets dat ik vakinhoudelijk bijzonder interessant vind aan dit onderzoek. En dan denk ik hier bij vakinhoudelijk even niet aan GIS of gemeentelijke processen, maar aan mijn originele opleiding. Ik ben niet voor niets een geodetisch ingenieur (overigens: ik heb ook al een fysiotherapeut bij een wandeling verteld wat meetspijkers zijn nadat ik was gevraagd over wat ik voor beroep heb... die kwamen we toch tegen op ons pad :-). behandelunit Maar wat...
Een reactie posten
Read more »

Mijn nieuwe buitenbuurman wordt niet gezien

Ik voel me ongemakkelijk een dakloze aan te spreken. Lang niet altijd, buiten op straat kost het me geen moeite, maar als ze naast mijn eigen huis slapen heb ik er een ander gevoel, en blijkbaar ander belang bij. Dus ik probeer het netjes via de daarvoor georganiseerde hulpverleningskanalen te doen, en loop weer eens vast in molens die ik dolgraag om zou willen trekken.  En nu slaapt er alweer ruim twee weken iemand in de struiken naast mijn huis. Dat plekje is amper te zien vanaf de openbare weg. In zekere zin dus wel beschut tegen mensen, maar niet tegen het weer, om maar iets te noemen. De man is ook niet zo gezond. Tussen 3 en 4 in de nacht worden we regelmatig gewekt door een forse hoestbui.  De vorige keer dat er iemand daar wat langer sliep, was ik een beetje naïef. Ik belde de politie, met de mededeling dat er iemand ligt die vermoedelijk wat zorg heeft, want dit is natuurlijk geen goede plek voor die persoon. Daar heb ik me nog erg lang best wel slecht over gevoeld: m...
1 reactie
Read more »