Chaos in de orde scheppen

Even vastleggen wat ik ondertussen wel (en nog niet) kan... dan kan ik achteraf nog even terughalen waar ik op welk moment in de revalidatie was. Lopen: wandelen gaat steeds beter.  Zondag 22 4,4 km gedaan in Den Haag, wel met stopje bij Scallywags voor thee en cake. Maar: van HS rond de paleistuin, en dan via het Noordeinde en de Passage naar CS. Niet slecht. Donderdag 26 ook ongeveer zo'n afstand rond Center Parcs Meerdal, maar nu zonder stop tussendoor. Rennen gaat echt niet. Bij de fysio intake in Basalt Delft nog even moeten laten zien, maar daar werkt én mijn been zelf nog niet goed genoeg voor (signalen komen langzaam door en mijn been heeft daardoor (denk ik) een rare vertraagde hobbel) én bij het neerkomen merk ik weerstand (dat zal die spasticiteit zijn) waardoor ik raar terugveer. Kortom, het ziet er niet uit en het voelt ook niet veilig, alsof ik elk moment kan vallen. Hand: ik heb wat bas gespeeld, maar het blijft ruk. Indrukken van de snaren gaat eigenlijk alleen...

Dit wordt voorlopig mijn laatste reguliere update. Ik ben thuis, de eerste fase van de revalidatie is daarmee ook voorbij. Let wel, de eerste fase, ik ga vanaf woensdag weer naar Basalt, maar dan de poliklinische variant in Delft: op de fiets, en na afloop van een therapiesessie ook weer gewoon naar huis. Kortom, het wordt allemaal wat normaler, vermoed ik. Voorzichtig ga ik ook wat werk oppakken (woensdag ook een gesprek met een bedrijfsarts). Dus tenzij er rare dingen gebeuren stop ik met de generieke updates... Maar voor nu: een statusupdate. Eerst fysiek. Lopen gaat prima, maar... nog steeds niet al te lang. Als ik moe word dan ga ik wat ingezakt lopen, been sleept lichtjes, kortom, dan moet ik weer heel bewust mijn voeten neerzetten. Nou, voet. Links dus. Rechts gaat vanzelf wel okee. Zondag even met Murphy een rondje in het Abtswoudse park gemaakt. Dat ging op zich goed, maar we hebben er ook geen heel uitgebreide ronde van gemaakt. Na afloop bij Marjolijns moeder op bezoek, daar...

Okee, dit is een bijzondere: ik ben ontslagen uit het revalidatiecentrum. Niet op staande voet, maar uit het multidisciplinair overleg op 2 maart bleek dat ik volgens de verschillende therapeuten mijn doelen wel min of meer gehaald had, en dat het belang van klinisch revalideren daarmee afnam. Ik kreeg het woensdag te horen op het gesprek met de arts (nou ja, ik had al even in mijn dossier gekeken, dus was niet heel erg verrast). Kortom, 11 maart is mijn laatste dag bij Basalt Den Haag. Dat is morgen... Het is natuurlijk heel mooi dat het goed gaat, het zou heel raar zijn iets anders te vinden, maar ik heb er wel de hele week al wat gemengde gevoelens bij: ik waardeer de stevige hoeveelheid therapie hier zeer, en heb het idee dat dat mij ook enorm heeft geholpen om snel weer heel veel te kunnen. En dan zou ik het ook jammer vinden als het tempo van herstel lager wordt doordat ik er minder intensief mee bezig ben. En ik ken mezelf, als ik thuis ben doe ik weer 100 dingen tegelijk, dus d...

Misschien komt het door de extra update die ik over de (meetnauwkeurigheid van de) B-STARS heb geschreven afgelopen week, die ik ook via LinkedIn heb gedeeld en waardoor er een heel nieuw assortiment aan berichtjes binnen is gekomen, maar... ik heb het idee dat ik veel verder ben dan vorige week, maar tegelijkertijd niet heel veel spannends heb. Niet spannend, maar toch is er wel weer een en ander gebeurd. geen WALL-E meer die me aankijkt... B-STARS is vrijdag afgerond: tien behandelingen gekregen, met bijbehorende extra therapie. Tijdens die sessies heb ik veel vooruitgang gezien, zeker ook door de intensieve fysio. De oefeningen waarbij mijn vingers in mijn handpalm gedrukt werden, om ze daarna een beetje te strekken (het eerste stukje gaat dan vanzelf) heeft volgens mij heel veel bijgedragen aan het opnieuw leren aansturen van de vingers. Ik kan ze nu weer bijna helemaal strekken. Niet een voor een nog, maar wel allemaal tegelijk. Spreiden is ook zoiets: ik voel dat het vlakbij is, ...

Aan het begin van mijn revalidatietraject kwam een van de revalidatie-artsen langs met een vraag: "We doen als Basalt mee in een klinische studie voor een nieuwe therapie, specifiek om het herstel van hand- en armfuncties na een beroerte te versterken. Doe je mee?" Nou ja, het ging iets formeler, maar dat was wel de strekking van de vraag. Het gepositioneerde apparaat Het gaat om het B-STARS2 onderzoek . Een goed leesbare beschrijving van dit onderzoek vind je hier . Ik heb er in eerdere updates al kort wat over geschreven, maar er is iets dat ik vakinhoudelijk bijzonder interessant vind aan dit onderzoek. En dan denk ik hier bij vakinhoudelijk even niet aan GIS of gemeentelijke processen, maar aan mijn originele opleiding. Ik ben niet voor niets een geodetisch ingenieur (overigens: ik heb ook al een fysiotherapeut bij een wandeling verteld wat meetspijkers zijn nadat ik was gevraagd over wat ik voor beroep heb... die kwamen we toch tegen op ons pad :-). behandelunit Maar wat...

Alweer een week voorbij. Ik ben in het geheel niet ontevreden met de voortgang. Ja, mijn natuurlijke ongeduld zegt wel dat het sneller kan/moet, maar de ratio zegt ook dat dat niet kan. Ik weet het, en oefen mijzelf serieus in het hebben van geduld. Niet mijn core competentie. Vorige week gaf ik aan voor het eerst beneden te hebben gegeten. Ondertussen is dat voor mij de standaard. Ook een goede oefening: elke maaltijd drie trappen af, en weer op. De leuning heb ik niet meer nodig, pro forma houd ik vaak nog wel mijn hand erop. Soms loop ik bewust links, om die linkerhand op de leuning te hebben. Dat doet nog helemaal niks in geval van nood, maar traint de linkerhand wel. Bij de B-stars is flinke hilariteit geweest: het instellen van het apparaat is geen dagelijkse kost voor de verschillende ergo's en fysio's, op meerdere vlakken: het is het 3D positioneren van dat ding op mijn hoofd wat niet vanzelfsprekend is (er zijn niet veel gamers in deze therapeutengroep). Daarnaast moet...

Even een korte post over gêne in de zorg. Of eigenlijk, de afwezigheid ervan. Nou ja, dat ook niet, meer het over gêne heen stappen. Of erover laten lopen. In ieder geval, ik heb gemerkt dat in de zorg de grenzen van wat een sociaal acceptabele vraag is niet op dezelfde plek liggen als in het gewone leven. Bij de intake kan het direct al een beetje confronterend worden: rookt u? Drinkt u? Hoeveel drinkt u precies? Gebruikt u (andere) drugs? En dat met iemand naast je aan wie je mogelijk normaal niet de hele waarheid vertelt (ik heb daar zelf geen last van, maar ik kan me zo voorstellen dat het raar wordt. En ook: haalt je antwoord je medisch dossier? En tegenwoordig denk je daar dan direct achteraan of dat op Amerikaanse servers wordt opgeslagen en hoe dat dan ook op termijn zichtbaar gaat worden voor recruiters op LinkedIn, of vergelijkbare omgevingen... maar los daarvan, het kwantificeren van een flesje wijn in het weekend, twee drankjes op de club op maandagavond, en af en toe nog e...