Dit wordt voorlopig mijn laatste reguliere update. Ik ben thuis, de eerste fase van de revalidatie is daarmee ook voorbij. Let wel, de eerste fase, ik ga vanaf woensdag weer naar Basalt, maar dan de poliklinische variant in Delft: op de fiets, en na afloop van een therapiesessie ook weer gewoon naar huis. Kortom, het wordt allemaal wat normaler, vermoed ik. Voorzichtig ga ik ook wat werk oppakken (woensdag ook een gesprek met een bedrijfsarts). Dus tenzij er rare dingen gebeuren stop ik met de generieke updates...
Maar voor nu: een statusupdate. Eerst fysiek. Lopen gaat prima, maar... nog steeds niet al te lang. Als ik moe word dan ga ik wat ingezakt lopen, been sleept lichtjes, kortom, dan moet ik weer heel bewust mijn voeten neerzetten. Nou, voet. Links dus. Rechts gaat vanzelf wel okee. Zondag even met Murphy een rondje in het Abtswoudse park gemaakt. Dat ging op zich goed, maar we hebben er ook geen heel uitgebreide ronde van gemaakt. Na afloop bij Marjolijns moeder op bezoek, daar lekker onderuit gezeten in de relaxstoel cq bejaardenrecliner. Oh, mijn Slip-in Skechers (die qua uiterlijk overigens ook prima door Walter White gedragen hadden kunnen worden) zijn redelijk ideaal, maar in het hoge gras niet voldoende waterdicht.
Mijn hand wordt nog steeds beter. Als ik uitgerust ben kan ik mijn duim naar het puntje van mijn pink brengen. Dat is nieuw, maar gaat niet als mijn hand niet uitgerust is, dan verkrampt alles. Losse tonen kan ik langzaam bassen, een liedje meespelen in het juiste ritme zit er nog niet echt (lees: echt niet) in. Zondag ook even een gewone gitaar gepakt, sommige akkoorden gaan (omdat mijn vingers al in die hoek voorgebogen staan), verder geen topper nog.
Zaterdag heb ik een klein maatje handbal gekocht, om wat te kunnen oefenen met de wat grovere motoriek. Doorgeven achter mijn rug lukt aardig, voorlangs uiteraard ook wel. Ook overgooien (en vangen) lukt goed. Stuiteren nog wel wat minder. En het rare is dat mijn rechterhand geen enkele moeite heeft dat balletje vast te houden (duim en één andere vinger is al genoeg ), maar links... alsof ik die bal tussen glazen staafjes wil oppakken. Geen enkele grip.
Het suffe is nog steeds dat die hand (en onderarm) heel snel heel moe aanvoelen. Vaak ook al 's ochtends, vermoedelijk doordat die 's nachts vaak verkrampt ligt. Ik probeer steeds hand en arm te strekken en ontspannen neer te leggen, maar als ik wakker word heeft mijn lichaam ondertussen vaak wat anders besloten.
Meer op het mentale vlak: de waardering die ik de afgelopen weken in de vorm van bezoek en bloemen heb mogen ontvangen is echt heel fijn. Net een paar dagen thuis en ik kreeg bloemen van de vakvereniging Geo Informatie Nederland, superleuk. Eerder heb ik ook vanuit het team van de VNG, oud werkgever B3Partners, mijn rotaryclub en ZZP netwerk GeoGilde bloemen ontvangen. En een heel fancy plantje (met verlichting) van de stichting IFCAT. En een collectie alcoholvrije biertjes van de Scheveningse zeeroeiers van Sterk Spul... Het doet goed, heel fijn. Net als al het bezoek, dat me (met name) door de lange avonden in het revalidatiecentrum heeft geholpen. En al die kaarten... ik dacht dat dat helemaal uit was, maar ik heb geleerd dat dat niet het geval is. Superleuk.
En dan nog de live activiteiten: maandagavond voor het eerst weer live bij mijn rotaryclub geweest: prima wandelingetje naar het Vakwerkhuis, drankje gedaan, aan tafel, en daarna een presentatie over de Pels, de herbestemming van de remonstrantse schuilkerk op de Oude Delft als "cultuurtempel". Leuke avond.
 |
| Jay, kantoor bezocht! |
Dinsdag de vuurdoop: naar de VNG. We hebben niet zo veel live teamoverleggen met het geo-team, en deze ochtend was er een. Een goede reden om daar even mijn gezicht te laten zien, op (zoals dat zo mooi heet) therapeutische basis. Leek me niet zo'n probleem, maar... in de ochtendspits met trein en tram naar hartje Den Haag is toch wat heftiger dan later op de dag. Blijkbaar is dat nog wat veel voor mijn brein. Kantoor zelf beviel wel goed: leuk, vertrouwd, en stomtoevallig ook Robert en Margreet (twee van de beeldmateriaalonderzoekers) gezien, die net Koen interviewden. Nog even blijven lunchen ook. De lunchruimte was (zoals altijd) heel rumoerig, noem het kippenhokkerig, ik ging er met hoofdpijn vandaan en was blij even buiten te lopen naar de tram.
Resultaat: om half twee thuis op bed gaan liggen, half vijf werd ik weer wakker. Lijkt me een goede hint: dit was misschien nog wat veel. Maar tegelijkertijd: het kan, en dat is ook veel waard. Note to self: skip de ochtendspits (dat zouden meer mensen moeten doen :-)).
Ik kom er wel, denk ik.
Reacties
Een reactie posten