Misschien komt het door de extra update die ik over de (meetnauwkeurigheid van de) B-STARS heb geschreven afgelopen week, die ik ook via LinkedIn heb gedeeld en waardoor er een heel nieuw assortiment aan berichtjes binnen is gekomen, maar... ik heb het idee dat ik veel verder ben dan vorige week, maar tegelijkertijd niet heel veel spannends heb. Niet spannend, maar toch is er wel weer een en ander gebeurd.
 |
| geen WALL-E meer die me aankijkt... |
Vingers naar elkaar bewegen (en houden) is belangrijk, merkte ik woensdag. Voor het eerst hydrotherapie. Bij het baantjes zwemmen aan het eind bleek dat als je je vingers niet strak tegen elkaar aandrukt, je echt veel minder stuwkracht geeft met die hand: je harkt maar een beetje door het water. Wat ik ook probeerde, ik kreeg mijn vingers niet tegen elkaar. Heel benieuwd of dat komende woensdag beter gaat, aangezien ik die vingerbeweging nu wel min of meer kan maken.
Behalve baantjes zwemmen heb ik ook op verschillende manieren door het zwembad gelopen en gehopt. Naar het hoppen was ik erg benieuwd: mijn ervaring eerder was dat ik wel kan wandelen, maar zodra ik een beetje afzet het erg ongecontroleerd werd. En verdomd, geholpen door het water kon ik schaatsbewegingen (inclusief Haags Hopje) zonder problemen maken. Alles bij elkaar ben ik nog geen half uur in het water geweest: een paar keer het bad overgehopt, balansoefeningetje gedaan en een paar baantjes getrokken... niet teveel toch? Na afloop waren mijn benen echt pudding. Ik kwam bijna de B-STARS stoel niet op. Dat je dat van zo weinig fysieke inspanning kan hebben... pfff
Lopen zelf gaat best goed. Zaterdag (weekendverlof!) vanaf huis naar Meneer Leffers gelopen voor zo'n feestelijk lekker brood (met rozijnen en sesamzaad deze keer). Heen en terug samen 2,6 Km. Ik weet nu dus dat mijn grens voor goed lopen ongeveer bij 2 Km ligt...
Ook nog een kleiner wandelingetje met Murphy gedaan, waarbij ik haar aan de lijn had. Eén keer werd het lastig, toen ze achterlangs kruiste en daarna direct schuin naar voren dook. Dan merk ik dat mijn voet nog niet makkelijk meedraait in mijn pirouette. Nou ja. Een ander probleem zijn de beloningssnoepjes en poepzakjes. Kortom, nog maar even niet in mijn eentje doen.
Zelfs nog even echt alleen op pad geweest. Niet heel ver, want bij hotel het Arsenaal speelde Americana band Billy & the Big Bang, dus daar ben ik even naar toe gewandeld. Fijne muziek, én de (linker) gitarist had zelfs (subliminal messaging?) een t-shirt aan van... The Strokes. Dank je wel man, voelde me helemaal thuis ;-).
Dit weekend ook nog mijn eerste pincetgreep gedaan: dat is dus het oppakken van iets kleins tussen duim en wijsvinger. Heel praktisch, de gevallen brokjes van Murphy op het aanrecht. En ja, het lukt! Ik heb het gefilmd, maar al mijn filmpjes bevatten van die enorme zuchten, zeker als ik iets een paar keer herhaal. Iedere oefening is een core-oefening, ik zet me voor de meest suffe dingen helemaal schrap. Hier dus ook. Maar: gelukt, ik heb die brokjes allemaal netjes met links opgepakt en in Murphy's eetbal gedaan. Wat vrij zinloos is trouwens, aangezien het idee achter die bal is dat ze die omrolt en de brokjes dan van de vloer eet. Dus ik had ze ook direct op de grond kunnen schuiven... maar alles is een oefening.
Maandag op de fiets geweest. Buiten, door Vrederust, waar het verkeer (én de bestrating) die naam eigenlijk niet mag dragen. Maar: ook hier veilig genoeg doorheen gekomen, zodat mijn fysio die ook op mijn lijstje met diploma's kan zetten. Ik mag van haar weer fietsen buiten.
Dezelfde fysio heeft dinsdag nog even goed naar mijn been gekeken. Ik heb weer wat nieuws geleerd: als ik mijn kuitspier(en) snel strek, dan trekt die spier automatisch weer samen. Dat doen spieren blijkbaar. Normaal komt er dan direct een seintje vanuit de hersenen om dat weer te laten ontspannen, maar ja, seintjes uit de hersenen zijn een beetje een dingetje. Die spier ontspant dus niet direct (maar in een paar klappen, die je duidelijk kan voelen). En dat heet dan spasticiteit. UMC Utrecht verwoordt dat mooi: "Spasticiteit wordt veroorzaakt door een beschadiging van het ruggenmerg of de hersenen, waarbij de remmende invloed van de hersenen op de spieren uitvalt." Gevolg is dat ik mijn linkervoet niet vanzelf goed neerzet. Ik mag voorlopig oefenen met heel gecontroleerd lopen, en goed mijn voet afwikkelen (als teenganger blijft dat een uitdaging, ook zonder hersenschade).
De arm-handgroep was maandag een stuk relaxter, nu ik niet vooraf al 45 minuten gefocuste therapie had gekregen vanuit het B-STARS traject. Nu kon ik het een stuk meer waarderen dan vorige week, toen steeds het licht een beetje uit ging tijdens dit blok. Maar deze was erg prettig, met een spelletje balletje-balletje vooraf (we hebben niet hoeven inzetten, alleen het balletje steeds overspelen met de aangedane hand) en daarna nog wat werken aan de fijne motoriek.
Dinsdag heb ik in de arm-handgroep ook voor het eerst succesvol een oefening gedaan met de pincetgreep voor duim-middelvinger. Dat was wel lekker snel erachteraan. Dus, pincetgreep krijgt nu echt een vinkje. Krachtig is het nog niet, maar vooruit gaat het.
Vandaag ben ik besproken door het multidisciplinaire team, ze hebben als het goed is besloten of/hoe lang ik nog in de klinische revalidatie kan blijven en hoe mijn revalidatietraject er überhaupt verder uit gaat zien. Zelf denk ik dat het goed is voor mijn herstel om nog een paar weken te blijven, en dat heb ik ook aangegeven: ik waardeer de intensieve therapie in hoge mate. Maar in principe kán ik ook veilig naar huis... ik weet niet hoe ze daar een keuze in maken. Morgen hoor ik dat in een gesprek met de revalidatiearts. De fysio die ik vanmiddag nog sprak was niet bij het overleg geweest, dus ze kon er niks over zeggen... nog een nachtje in spanning.
Reacties
Een reactie posten