Chaos in de orde scheppen

Even vastleggen wat ik ondertussen wel (en nog niet) kan... dan kan ik achteraf nog even terughalen waar ik op welk moment in de revalidatie was. Lopen: wandelen gaat steeds beter.  Zondag 22 4,4 km gedaan in Den Haag, wel met stopje bij Scallywags voor thee en cake. Maar: van HS rond de paleistuin, en dan via het Noordeinde en de Passage naar CS. Niet slecht. Donderdag 26 ook ongeveer zo'n afstand rond Center Parcs Meerdal, maar nu zonder stop tussendoor. Rennen gaat echt niet. Bij de fysio intake in Basalt Delft nog even moeten laten zien, maar daar werkt én mijn been zelf nog niet goed genoeg voor (signalen komen langzaam door en mijn been heeft daardoor (denk ik) een rare vertraagde hobbel) én bij het neerkomen merk ik weerstand (dat zal die spasticiteit zijn) waardoor ik raar terugveer. Kortom, het ziet er niet uit en het voelt ook niet veilig, alsof ik elk moment kan vallen. Hand: ik heb wat bas gespeeld, maar het blijft ruk. Indrukken van de snaren gaat eigenlijk alleen...

Dit wordt voorlopig mijn laatste reguliere update. Ik ben thuis, de eerste fase van de revalidatie is daarmee ook voorbij. Let wel, de eerste fase, ik ga vanaf woensdag weer naar Basalt, maar dan de poliklinische variant in Delft: op de fiets, en na afloop van een therapiesessie ook weer gewoon naar huis. Kortom, het wordt allemaal wat normaler, vermoed ik. Voorzichtig ga ik ook wat werk oppakken (woensdag ook een gesprek met een bedrijfsarts). Dus tenzij er rare dingen gebeuren stop ik met de generieke updates... Maar voor nu: een statusupdate. Eerst fysiek. Lopen gaat prima, maar... nog steeds niet al te lang. Als ik moe word dan ga ik wat ingezakt lopen, been sleept lichtjes, kortom, dan moet ik weer heel bewust mijn voeten neerzetten. Nou, voet. Links dus. Rechts gaat vanzelf wel okee. Zondag even met Murphy een rondje in het Abtswoudse park gemaakt. Dat ging op zich goed, maar we hebben er ook geen heel uitgebreide ronde van gemaakt. Na afloop bij Marjolijns moeder op bezoek, daar...

Okee, dit is een bijzondere: ik ben ontslagen uit het revalidatiecentrum. Niet op staande voet, maar uit het multidisciplinair overleg op 2 maart bleek dat ik volgens de verschillende therapeuten mijn doelen wel min of meer gehaald had, en dat het belang van klinisch revalideren daarmee afnam. Ik kreeg het woensdag te horen op het gesprek met de arts (nou ja, ik had al even in mijn dossier gekeken, dus was niet heel erg verrast). Kortom, 11 maart is mijn laatste dag bij Basalt Den Haag. Dat is morgen... Het is natuurlijk heel mooi dat het goed gaat, het zou heel raar zijn iets anders te vinden, maar ik heb er wel de hele week al wat gemengde gevoelens bij: ik waardeer de stevige hoeveelheid therapie hier zeer, en heb het idee dat dat mij ook enorm heeft geholpen om snel weer heel veel te kunnen. En dan zou ik het ook jammer vinden als het tempo van herstel lager wordt doordat ik er minder intensief mee bezig ben. En ik ken mezelf, als ik thuis ben doe ik weer 100 dingen tegelijk, dus d...

Misschien komt het door de extra update die ik over de (meetnauwkeurigheid van de) B-STARS heb geschreven afgelopen week, die ik ook via LinkedIn heb gedeeld en waardoor er een heel nieuw assortiment aan berichtjes binnen is gekomen, maar... ik heb het idee dat ik veel verder ben dan vorige week, maar tegelijkertijd niet heel veel spannends heb. Niet spannend, maar toch is er wel weer een en ander gebeurd. geen WALL-E meer die me aankijkt... B-STARS is vrijdag afgerond: tien behandelingen gekregen, met bijbehorende extra therapie. Tijdens die sessies heb ik veel vooruitgang gezien, zeker ook door de intensieve fysio. De oefeningen waarbij mijn vingers in mijn handpalm gedrukt werden, om ze daarna een beetje te strekken (het eerste stukje gaat dan vanzelf) heeft volgens mij heel veel bijgedragen aan het opnieuw leren aansturen van de vingers. Ik kan ze nu weer bijna helemaal strekken. Niet een voor een nog, maar wel allemaal tegelijk. Spreiden is ook zoiets: ik voel dat het vlakbij is, ...