Doorgaan naar hoofdcontent

Vandaag kwam mijn praatpaal online

praatpaal in doos

Wanneer was het dat de praatpalen uitgefaseerd werden? Bijna tien jaar terug denk ik. Ze zijn deels verkocht in 2017: terugkijkend in mijn foto's zie ik dat ik de mijne op 13 oktober 2017 in huis heb gekregen. 1 november dat jaar is hij al gebruikt in een geonovum festival, dat jaar in Den Haag (ik heb toen zelfs nog een BGT terugmelding gemaakt omdat er een praatpaal in het provinciehuis stond die niet in de BGT opgenomen was. Daags erna kreeg ik een afwijzing: niet aangetroffen. Snap ik, toen stond hij weer in Delft).

In de tussentijd hadden we de paal dus al aan de praat (no pun intended) gekregen. Daarvoor was het toen heel handig een kleine hacker in huis te hebben. Die heeft de software van de praatpaal uitgelezen, bekeken hoe het werkte (in feite was het gewoon een wat groot uitgevallen mobieltje die bij het drukken op de knop een nummer belde). Daarvoor was een simkaart vereist (die van de ANWB deed het niet meer, of zat er niet meer in, daar wil ik vanaf zijn. Nou had ik toch al een nummer met twee sims (ook een voor een toen heel handig mobiel routertje dat nu compleet zinloos zou zijn), dus die tweede ging in de paal. Er werd een low-budget mobieltje aangeschaft waar een even low-budget simmetje inging (want daar gingen we toch niet mee bellen, was alleen om gebeld te worden), de code in de praatpaal werd door eerder genoemde kleine hacker zo aangepast dat het low-budgetnummer werd gebeld als je op de knop drukte, en klaar. 

Praatpaal bij loop voor hoop

De praatpaal is trouwens niet heel vaak gebruikt, maar we hebben er wel lol mee gehad. Behalve bij dat Geonovumfestival bijvvorbeeld ook bij de Loop voor Hoop in Delft (een fundraiser tegen kanker, en met name ook een event waar ondersteuners en helden (patienten en overlevers) met elkaar wandelen. Langs de route stond de paal. Soms drukte er iemand op de knop, en ging de persoon die dan de low-budgettelefoon had een gesprekje aan. Vooral leuk om de reacties te zien (want we zaten verderop, maar hadden natuurlijk wel een zichtlijn ;-)). Kortom, we hebben leuke herinneringen dankzij de praatpaal. Ondertussen hebben we hem al een aantal jaar niet meer gebruikt. Als er iemand voor het eerst bij ons binnenkomt is het nog wel eens een conversation piece. Het is nou eenmaal een blikvanger. 

Die low-budgettelefoon is al lang ter ziele (we noemen het tegenwoordig vaak "goedkope Chinese rommel"). Het simmetje werd altijd even teruggewisseld na een actie, zodat we hem niet kwijt zouden raken: in de praatpaal zelf. De batterij is eruit gehaald (wel een donders stoere batterij, niet bepaald goedkope chinese consumentenmeuk, maar een echt powerhouse). 

Vandaag werden we verrast door een berichtje: "Praatpaalphone zit nu op Telegram". Blast from the past. Checken bij kleine hacker... heb jij iets gedaan vandaag? Nope. En gelijk kreeg ik een andere blast from the past: in mijn studententijd (we woonden al samen op de Bagijnhof in Delft) zijn we een keer gebeld of we iemands televisie konden repareren. Ik heb daarop geantwoord dat me dat niet een heel goed idee lijkt. "Maar hij komt ook bij u vandaan, de sticker met uw telefoonnummer zit er nog op". De firma Pijnappels Televisie had vroeger blijkbaar "ons" telefoonnummer. Ik denk dat dat hier ook wel aan de hand is. En dankzij Telegram weet ik nu, dat als ik de batterij weer in de praatpaal stop en er een nieuw simmetje insteek, ik met een druk op de knop weer verbinding met iemand krijg. Iemand die vermoedelijk Whatsapp zat is. 

Note to self: volgende keer dat ik iets met de praatpaal wil doen even kleine hacker (die al lang niet meer zo klein is overigens) vragen de code aan te passen. Misschien maar naar onze munttelefoon doorzetten... ja, we hebben nog kwartjes.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Van Zombie-arm naar Basalt

Okee, lange post. Mijn ervaringen van afgelopen week. Een week die ik niet gepland had, geen vermoeden van had, en ook een week die ik niemand gun. Ik schrijf het grotendeels voor mezelf, zodat ik dit later terug kan lezen. Oh. Een excuus vooraf. Ik heb het helemaal op de telefoon bij elkaar geswipet. Of geswiped. Er zitten soms wat heel rare schrijffoutjes in, en ik wil niet helemaal de techniek de schuld geven, maar toch. En nalezen op een deel van een telefoonscherm is ook niet echt ideaal. Dinsdagavond, 22 uur. Ik wandel met de hond over de Burgwal als ik voel dat ik tegen mijn been word geslagen. Als ik kijk wat er aan de hand is zie ik dat het mijn arm is die dat doet... Als een soort Zombie-arm is die aan het wapperen, ik kan er niks aan doen. Dat is niet oke. Ik ben net iemand gekruist. Ik draai me om en wil hem hulp vragen, maar er komt alleen een paniekerige oerkreet uit. Ik zie hem terugdeinzen, "wat is dat voor weirdo?". Ik focus en doe mijn best: "Hulp...

Very close range positioning: mijn hoofd in 3D

Aan het begin van mijn revalidatietraject kwam een van de revalidatie-artsen langs met een vraag: "We doen als Basalt mee in een klinische studie voor een nieuwe therapie, specifiek om het herstel van hand- en armfuncties na een beroerte te versterken. Doe je mee?" Nou ja, het ging iets formeler, maar dat was wel de strekking van de vraag. Het gepositioneerde apparaat Het gaat om het B-STARS2 onderzoek . Een goed leesbare beschrijving van dit onderzoek vind je hier . Ik heb er in eerdere updates al kort wat over geschreven, maar er is iets dat ik vakinhoudelijk bijzonder interessant vind aan dit onderzoek. En dan denk ik hier bij vakinhoudelijk even niet aan GIS of gemeentelijke processen, maar aan mijn originele opleiding. Ik ben niet voor niets een geodetisch ingenieur (overigens: ik heb ook al een fysiotherapeut bij een wandeling verteld wat meetspijkers zijn nadat ik was gevraagd over wat ik voor beroep heb... die kwamen we toch tegen op ons pad :-). behandelunit Maar wat...

Mijn nieuwe buitenbuurman wordt niet gezien

Ik voel me ongemakkelijk een dakloze aan te spreken. Lang niet altijd, buiten op straat kost het me geen moeite, maar als ze naast mijn eigen huis slapen heb ik er een ander gevoel, en blijkbaar ander belang bij. Dus ik probeer het netjes via de daarvoor georganiseerde hulpverleningskanalen te doen, en loop weer eens vast in molens die ik dolgraag om zou willen trekken.  En nu slaapt er alweer ruim twee weken iemand in de struiken naast mijn huis. Dat plekje is amper te zien vanaf de openbare weg. In zekere zin dus wel beschut tegen mensen, maar niet tegen het weer, om maar iets te noemen. De man is ook niet zo gezond. Tussen 3 en 4 in de nacht worden we regelmatig gewekt door een forse hoestbui.  De vorige keer dat er iemand daar wat langer sliep, was ik een beetje naïef. Ik belde de politie, met de mededeling dat er iemand ligt die vermoedelijk wat zorg heeft, want dit is natuurlijk geen goede plek voor die persoon. Daar heb ik me nog erg lang best wel slecht over gevoeld: m...