Doorgaan naar hoofdcontent

Mijn nieuwe buitenbuurman wordt niet gezien

Ik voel me ongemakkelijk een dakloze aan te spreken. Lang niet altijd, buiten op straat kost het me geen moeite, maar als ze naast mijn eigen huis slapen heb ik er een ander gevoel, en blijkbaar ander belang bij. Dus ik probeer het netjes via de daarvoor georganiseerde hulpverleningskanalen te doen, en loop weer eens vast in molens die ik dolgraag om zou willen trekken. 

En nu slaapt er alweer ruim twee weken iemand in de struiken naast mijn huis. Dat plekje is amper te zien vanaf de openbare weg. In zekere zin dus wel beschut tegen mensen, maar niet tegen het weer, om maar iets te noemen. De man is ook niet zo gezond. Tussen 3 en 4 in de nacht worden we regelmatig gewekt door een forse hoestbui. 

De vorige keer dat er iemand daar wat langer sliep, was ik een beetje naïef. Ik belde de politie, met de mededeling dat er iemand ligt die vermoedelijk wat zorg heeft, want dit is natuurlijk geen goede plek voor die persoon. Daar heb ik me nog erg lang best wel slecht over gevoeld: met veel verbaal geweld werd hij uit de struiken gehaald, id-kaart laten zien! Niet bij je? Dan mee naar het bureau. En zo werd hij afgevoerd. Dat lijkt me niet opbouwend, eerder traumatiserend. Dat doe ik liever niet meer.

Tegelijkertijd heb ik er ook om een andere reden wel moeite mee dat hij daar verblijft. Hij maakt er een bende van: waar de daklozen in Rotterdam een degelijke waterdichte rugzak hebben waar alles in kan, zodat je toch wat van jezelf netjes kan houden, heeft deze dat niet. Alles ligt uitgestald in de struiken. Matje en slaapzak blijven gewoon liggen, in weer en wind. Spullen ernaast, vuilnis ernaast. De struiken een paar meter verder zijn het toilet. Dat is niet best, zeker niet omdat het de struiken van een speelveld zijn. En daar hebben we er al zo weinig van in de binnenstad.

Gelukkig heeft Delft Support het Meldpunt Bezorgd. Daar heb ik een melding gemaakt. Lang verhaal, netjes te woord gestaan, maar: de meneer is niet bij ons bekend. En aangezien hij er niet tijdens kantooruren verblijft is het ook niet mogelijk er even langs te gaan. Maar er is een oplossing: het kan via de wijkagent. Die zit er wat anders in dan de reguliere agenten, en is het eerste aanspreekpunt om zo iemand richting het zorgsysteem te krijgen. Dus die kijkt wat er écht nodig is. "Daar hebben we goed contact mee ook." Aha, heeft u dan ook zijn naam en telefoonnummer voor me? "Ehm... Cor... ehm... hoe heet hij verder ook alweer? Nee, telefoonnummers geven we sowieso niet door, maar die kunt u online vinden." 

Ik heb de wijkagent gevonden (correct, goed vindbaar online). Geen telefoonnummers: alleen het normale 0900 nummer. "Ja, anders worden ze de hele dag gebeld". Er is een terugbelnotitie gemaakt. En verdomd, later die dag word ik teruggebeld. Niet door de wijkagent, maar door het lokale korps: even kijken of ik wel echt de wijkagent wilde spreken. "U kunt ook een gewone melding maken hoor." Ja, dat weet ik, maar ik begrijp dat de wijkagent de ingang naar het zorgsysteem is. "Ja, dat klopt op zich wel. Hij belt u terug, maar wel met een verborgen nummer." Het zou er eens bij moeten komen dat ik weet wie de wijkagent is...

Er staat een bericht op mijn voicemail. Even een klusje aan het doen geweest in de schuur en gemist. Uiteraard van een verborgen nummer. "Met Cornelius, de wijkagent.  Ik begrijp dat er een dakloze in uw portiek slaapt. Dan kunt u het algemene nummer bellen als u hem aantreft, dan komt de politie. We kunnen daarna altijd nog even kijken of er zorg nodig is".  

Ik heb hier echt serieuze vragen bij. Maar de belangrijkste: PORTIEK??? Welke doorfluisterspelletje heeft er bij de politie plaatsgevonden zodat struiken veranderd zijn in een portiek? Echt, ik zou dolgraag dit willen verbeteren, maar 1. Geheim nummer. 2. Alweer mijn initiatief na x contactmomenten. 3 Waarom is dit nog steeds mijn probleem eigenlijk, ik probeer iets behulpzaams te doen 4. Mijn energie hiervoor ligt alweer ergens in de goot. Wat een slecht georganiseerde ellende dit weer. En nee, ik ga niet direct in op het voorstel op de voicemail: ik ben gezien eerdere ervaringen niet gerustgesteld dat dit ook in het belang van mijn buitenbuurman zelf zal zijn.

Twijfel. Ik heb zelf niet zo heel veel overlast van deze meneer. Wel vind ik het ongemakkelijk. En ongewenst, het blijft een speelveld voor kinderen. Als hij het nou schoner zou achterlaten dan hij het aantreft... en mijn ervaringen met het ingrijpen van de politie zijn gewoon niet zo goed. 

Bij wie moet ik hiervoor zijn? De wijkagent wimpelt af, Delft Bezorgd schuift af. Ik zou heel graag één melding willen maken, met één contactpersoon, die er dan voor zorgt dat mijn buitenbuurman wordt aangesproken en eventueel geholpen, door iemand die dit kan en de problematiek snapt, en waar mijn buitenbuurman zelf ook wat aan heeft. 

Daar wordt toch heel Delft beter van?

 

Reacties

  1. Een triest en herkenbaar verhaal. In onze gemeente werd in de gemeenteraad gesproken over onze ontwijkagent….

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Van Zombie-arm naar Basalt

Okee, lange post. Mijn ervaringen van afgelopen week. Een week die ik niet gepland had, geen vermoeden van had, en ook een week die ik niemand gun. Ik schrijf het grotendeels voor mezelf, zodat ik dit later terug kan lezen. Oh. Een excuus vooraf. Ik heb het helemaal op de telefoon bij elkaar geswipet. Of geswiped. Er zitten soms wat heel rare schrijffoutjes in, en ik wil niet helemaal de techniek de schuld geven, maar toch. En nalezen op een deel van een telefoonscherm is ook niet echt ideaal. Dinsdagavond, 22 uur. Ik wandel met de hond over de Burgwal als ik voel dat ik tegen mijn been word geslagen. Als ik kijk wat er aan de hand is zie ik dat het mijn arm is die dat doet... Als een soort Zombie-arm is die aan het wapperen, ik kan er niks aan doen. Dat is niet oke. Ik ben net iemand gekruist. Ik draai me om en wil hem hulp vragen, maar er komt alleen een paniekerige oerkreet uit. Ik zie hem terugdeinzen, "wat is dat voor weirdo?". Ik focus en doe mijn best: "Hulp...

Very close range positioning: mijn hoofd in 3D

Aan het begin van mijn revalidatietraject kwam een van de revalidatie-artsen langs met een vraag: "We doen als Basalt mee in een klinische studie voor een nieuwe therapie, specifiek om het herstel van hand- en armfuncties na een beroerte te versterken. Doe je mee?" Nou ja, het ging iets formeler, maar dat was wel de strekking van de vraag. Het gepositioneerde apparaat Het gaat om het B-STARS2 onderzoek . Een goed leesbare beschrijving van dit onderzoek vind je hier . Ik heb er in eerdere updates al kort wat over geschreven, maar er is iets dat ik vakinhoudelijk bijzonder interessant vind aan dit onderzoek. En dan denk ik hier bij vakinhoudelijk even niet aan GIS of gemeentelijke processen, maar aan mijn originele opleiding. Ik ben niet voor niets een geodetisch ingenieur (overigens: ik heb ook al een fysiotherapeut bij een wandeling verteld wat meetspijkers zijn nadat ik was gevraagd over wat ik voor beroep heb... die kwamen we toch tegen op ons pad :-). behandelunit Maar wat...