19999

Wat zijn logische momenten om wat retrospectrief te doen? Er worden natuurlijke momenten voor gezocht: op je verjaardag kijk je vaak wat terug, zeker als je een persoonlijk lustrum viert. Sommige monumentale momenten worden juist compleet gemist. In mijn agenda staat bij vandaag 20.000. Ik moest heel even denken wanneer ik dat erin had gezet, maar soms heb ik van die momenten dat ik een beetje de cijferfreak uit aan het hangen ben. Dit was zo'n moment. Ik ken verder niemand die viert dat hij of zij 20.000 dagen oud is. Ik heb alleen wel Prince in mijn hoofd.

Don't worry, I won't hurt you. I only want you to have some fun

Yep. Dat is het. Ik ga niet terugkijken, zelfs niet vooruit. Je passeert zoveel milestones in je leven. Dit is er een. Ik heb mijn vader jaren terug een keer verrast door zijn 1000 maanden te vieren, al zijn nageslacht was toen in de pannenkoekenboerderij in Meyendel (een plek waar mijn ouders vroeger veel wandelden). Ik had gelezen dat dat in een Arabische tekst werd gezien als compleet leven: moge je 1000 maanden oud worden! Mooi. Over 20.000 dagen lees je weinig. Ik denk dat mensen die 20.000 dagen oud zijn in het algemeen te druk zijn. Of te druk doen.

The sky was all purple there were people running everywhere

Gisteren was een prachtig kleurrijke zonsondergang. Ik liep door Dubrovnik, waar ik ben voor een CLGE bijeenkomst. Mensen waren niet aan het rennen, ze waren juist wat aan het slenteren. De weersvooruitzichten waren vooraf waardeloos, maar Kroatië overtreft blijkbaar graag de verwachtingen.

So tonight I'm gonna party like it's 19999

Gisteravond de Icebreaker party gehad, en welkom geheten in de CLGE community. Beschaafd gezelschap voor een oude man als ik. Lijkt een beetje op Rotary: ik kreeg een speldje opgeprikt door de voorzitter, en morgen starten we met een roll-call. Verschil: de verscheidenheid zit hier in de landen, niet in de beroepen: we zijn allemaal op een of andere manier verbonden in de landmeetkundige professie.

Na afloop van de Icebreaker geconstateerd dat er een goed gebruik in stand gehouden is: de Nederlanders gaan als laatste weg. Met een klein groepje (twee Duitsers en een Fransman met zijn partner uit Alaska, of all places) samen lopen we de trap af en horen we de muziek. Een muzak versie van een nummer dat de dame uit Alaska en ik vanzelf meeneurien, dit is geen Prince... het klinkt bekend, we kennen de tekst...

We zijn gewoon door de Kroaten gerickrolled.