Het is weer die tijd van het jaar: de Sint is in het land, dus er stommelen lieden op je dak, voorzien van roetvegen. De goede lezer begrijpt het al: ik heb weer eens schoorsteenvegers aan de deur. Of in ieder geval: er is stilletjes een briefje in mijn brievenbus gegooid door een schoorsteenveger.
Dan denk ik even een heel klein stapje verder, en vraag me af hoe de schoorsteenveger in de toekomst zijn (of haar, maar in ieder geval in deze regio voornamelijk zijn) brood gaat verdienen. Met de opkomst van stadsverwarming, all-electric huizen en andere nieuwigheden is dit geen bestaanszeker beroep meer. Tegelijk: het opent de mogelijkheid voor een mooie ruimtelijke analyse, waardoor je veel gerichter je doelgroep kan pinpointen. Niet meer schieten met hagel, maar exact die huizen in een straat duiden die een nog actieve schoorsteen hebben. Eentje die bijvoorbeeld op winterdagen een prachtig mooie pluim geeft op een luchtfoto. Of goed te zien is op een thermobeeld. Ik was afgelopen week bij de HU, het Built Environment lab, daar werden door studenten automatische herkenning van dakinstallaties uitgewerkt. Vanaf daar is het een kleine stap naar de juiste parameters zoeken voor actieve dakinstallaties.
Anyway, terug naar het flyertje in de bus. We kunnen hier wel spreken van een gemiste kans. Los van de irritatie die ze opwekken doordat ze toch gewoon papier in mijn brievenbus stoppen (en ik hoor in mijn hoofd de opdrachtgever al in goed Haags tegen de bezorgers zeggen: "Ja, ken mè die ja/nei stikkâh scheile, natuâhlijk alle hùizûh, zeikâh auk die in Delluf, ik hep vedomme nie voâh niets die ekstra hondâhddùizend foldâhs late drukke").
Dit pand staat er al sinds de jaren veertig. Nooit een houtkachel of open haard gehad, het was een pakhuis. En sinds ik er woon is het all-electric.
Ik heb geen schoorsteen.