Stilzitten is moeilijk

Ik kan niet echt goed stilzitten. Mogelijk zijn er nu mensen die in lachen uitbarsten en me willen vragen of ik daar nu pas achter kom, maar... ik zit best vaak stil. Deze zomer bij voorkeur in de eerder dit jaar aangschafte Lafuma stoel, op het dakterras, hoofd in de schaduw en de rest van mijn lijf in de zon. Boekje erbij, drankje ernaast. En dan kan ik prima stilzitten. Bij het kijken van een film: geen probleem. Focus op de film. "Had jij geen last van...?" Nee, ik was naar de film aan het kijken en dan ben ik verder niet omgevingsbewust.

Maar maandag had ik echt een andere situatie. Na een Teams-call kreeg ik plots een soort migraine aanval. Niet heel heftig, maar compleet duf in mijn hoofd, ogen konden niet meer focussen, beh. En instant moe. Geen enkele behoefte aan de Lafuma op het dakterras, veel te veel licht.

De mando in kwestie

Op de bank in slaap gevallen. Iets na elven in de ochtend. Dat komt niet vaak voor. En een half uur later was ik weer wakker, nog steeds moe. Ogen stonden nog uit. Dus gewoon even een tijdje stilzitten, of liggen natuurlijk. En toen kwam ik er pas echt achter. Dat kan ik dus niet. Liggen zonder slapen, zitten zonder interactie, geen boek, film, website... het kostte me enorm veel moeite. Elke vijf minuten op de klok gekeken. Na een tijdje een instrument gepakt (de mando hing toch al te lang ongebruikt) en met mijn ogen dicht liedjes en loopjes gaan spelen. Liggend op de bank, want ik was nog wel enorm duf.

Wat te doen? Voor mij is je hoofd leegmaken toch vooral iets anders doen, vaak iets fysieks. Hele volksstammen doen aan meditatie, ik denk altijd dat ik daar alleen onrustiger van word. Mijn chaos gedijt niet in stilte. Laat ik het hierbij en accepteer ik het, of is het tijd een niks-training te volgen?

Reacties

Populaire posts van deze blog

Van Zombie-arm naar Basalt

Okee, lange post. Mijn ervaringen van afgelopen week. Een week die ik niet gepland had, geen vermoeden van had, en ook een week die ik niemand gun. Ik schrijf het grotendeels voor mezelf, zodat ik dit later terug kan lezen. Oh. Een excuus vooraf. Ik heb het helemaal op de telefoon bij elkaar geswipet. Of geswiped. Er zitten soms wat heel rare schrijffoutjes in, en ik wil niet helemaal de techniek de schuld geven, maar toch. En nalezen op een deel van een telefoonscherm is ook niet echt ideaal. Dinsdagavond, 22 uur. Ik wandel met de hond over de Burgwal als ik voel dat ik tegen mijn been word geslagen. Als ik kijk wat er aan de hand is zie ik dat het mijn arm is die dat doet... Als een soort Zombie-arm is die aan het wapperen, ik kan er niks aan doen. Dat is niet oke. Ik ben net iemand gekruist. Ik draai me om en wil hem hulp vragen, maar er komt alleen een paniekerige oerkreet uit. Ik zie hem terugdeinzen, "wat is dat voor weirdo?". Ik focus en doe mijn best: "Hulp...

Very close range positioning: mijn hoofd in 3D

Aan het begin van mijn revalidatietraject kwam een van de revalidatie-artsen langs met een vraag: "We doen als Basalt mee in een klinische studie voor een nieuwe therapie, specifiek om het herstel van hand- en armfuncties na een beroerte te versterken. Doe je mee?" Nou ja, het ging iets formeler, maar dat was wel de strekking van de vraag. Het gepositioneerde apparaat Het gaat om het B-STARS2 onderzoek . Een goed leesbare beschrijving van dit onderzoek vind je hier . Ik heb er in eerdere updates al kort wat over geschreven, maar er is iets dat ik vakinhoudelijk bijzonder interessant vind aan dit onderzoek. En dan denk ik hier bij vakinhoudelijk even niet aan GIS of gemeentelijke processen, maar aan mijn originele opleiding. Ik ben niet voor niets een geodetisch ingenieur (overigens: ik heb ook al een fysiotherapeut bij een wandeling verteld wat meetspijkers zijn nadat ik was gevraagd over wat ik voor beroep heb... die kwamen we toch tegen op ons pad :-). behandelunit Maar wat...

Mijn nieuwe buitenbuurman wordt niet gezien

Ik voel me ongemakkelijk een dakloze aan te spreken. Lang niet altijd, buiten op straat kost het me geen moeite, maar als ze naast mijn eigen huis slapen heb ik er een ander gevoel, en blijkbaar ander belang bij. Dus ik probeer het netjes via de daarvoor georganiseerde hulpverleningskanalen te doen, en loop weer eens vast in molens die ik dolgraag om zou willen trekken. En nu slaapt er alweer ruim twee weken iemand in de struiken naast mijn huis. Dat plekje is amper te zien vanaf de openbare weg. In zekere zin dus wel beschut tegen mensen, maar niet tegen het weer, om maar iets te noemen. De man is ook niet zo gezond. Tussen 3 en 4 in de nacht worden we regelmatig gewekt door een forse hoestbui. De vorige keer dat er iemand daar wat langer sliep, was ik een beetje naïef. Ik belde de politie, met de mededeling dat er iemand ligt die vermoedelijk wat zorg heeft, want dit is natuurlijk geen goede plek voor die persoon. Daar heb ik me nog erg lang best wel slecht over gevoeld: m...

Chaos in de orde scheppen

Zoeken in deze blog